Jakiś czas temu oglą­da­łam kolejną część przy­gód Biblio­te­ka­rza, czyli „Biblio­te­karz III: Klą­twa kie­li­cha Juda­sza” (film nie wszedł do kin, więc tylko cze­kać aż w święta znaj­dzie się w tele­wi­zji). Dla nie­wta­jem­ni­czo­nych, czyli tych, któ­rzy nie widzieli żadnej czę­ści – główny boha­ter Flynn Car­sen, to taki Indiana Jones tylko pra­cu­jący w Biblio­tece Metro­po­li­tal­nej. Też biega, ska­cze, ucieka, spo­tyka złych ludzi, któ­rzy go nie lubią i chcą mu zabrać różne war­to­ściowe przed­mioty i oczy­wi­ście, poznaje piękne dziew­czyny. Nie­stety jako ten błędny rycerz – nie może żadnej wybrać, gdyż praca jest waż­niej­sza. Do jego głów­nych zadań należy znaj­do­wa­nie i pozy­ski­wa­nie (nie ważne jakimi środ­kami) legen­dar­nych skar­bów, takich jak: Exca­li­bur czy Puszka Pandory.

Kró­ciutko tylko Wam stresz­czę fabułę i przejdę do sedna. Otóż nasz boha­ter, który nara­ził na znaczne finan­sowe straty swoją biblio­tekę licy­tu­jąc na aukcji ponad dozwo­lony limit, posta­na­wia udać się do Nowego Orle­anu, o któ­rym dość czę­sto ostat­nio śni. Tam, oczy­wi­ście, poznaje piękną kobietę, która nie opu­ści go aż do końca filmu. W tym samym cza­sie w Buka­resz­cie rosyj­scy „bada­cze” roz­po­czy­nają poszu­ki­wa­nia ciała Dra­kuli i Kie­li­cha Juda­sza – wszak wszy­scy chcą być nie­śmier­telni i rzą­dzić całym świa­tem. Film ogląda się przy­jem­nie. Jest wartka akcja, dow­cipne dia­logi, ładna muzyka oraz przy­stojny boha­ter z piękną kobietą, więc każdy ma na czym oko zawie­sić. Prze­sła­nia w fil­mie się nie doszu­kuj­cie, ale na desz­czowy sobotni wie­czór w sam raz.

I narzuca się takie pyta­nie – gdzie mogę zna­leźć taką biblio­tekę, która posiada tajem­ni­czy pokój, oczy­wi­ście sta­ran­nie ukryty w swym gma­chu, gdzie znajdę Arkę Przy­mie­rza, Włócz­nię Prze­zna­cze­nia. Która biblio­teka ma taki budżet? Faj­nie by było zna­leźć taką z sekret­nym pomiesz­cze­niem. Nie mówię, że od razu musi tam być Całun Turyń­ski, ale cho­ciaż jakieś białe kruki, na które wszy­scy polują i my je mamy. Ach, roz­ma­rzy­łam się…. I mogę nawet pod­bu­do­wać swoją tęży­znę i zostać zwinną i szybką jak boha­ter filmu, żeby móc szu­kać tych skar­bów i ucie­kać przed zło­czyń­cami, któ­rzy rów­nież polują na kopal­nie króla Salo­mona. I jaka z tego dodat­kowa korzyść – zerwa­nie ze ste­reo­ty­pem „cichej myszki”, która sie­dzi cią­gle z nosem w książ­kach, a te wszyst­kie urzą­dze­nia na siłowni to dla niej czarna magia.

Załóżmy kolo­rowy sce­na­riusz (wyobraź­nia dobra rzecz): mamy budżet, wiemy gdzie szu­kać i nawet jest już usta­wiony sprze­dawca, a ci ban­dyci wcale tak cel­nie nie strze­lają. Mamy te cacuszka, te cudeńka, któ­rych nikt inny nie posiada, jak np. „Codex Gigas”. I co – wsta­wiamy w gablotkę; wszak kurz, świa­tło, woda to nie są przy­jemne zja­wi­ska, i cho­wamy głę­boko w sali, o ist­nie­niu któ­rej nikt nie wie. Jaka to przy­jem­ność? Wszyst­kie te skarby są głę­boko ukryte. Nie można się nimi pochwa­lić, poka­zać. Leżą i co? W jakim celu? Pomi­jam oczy­wi­ście fakt zacho­wa­nia dla przy­szłych poko­leń (które naj­pew­niej i tak tego nie obej­rzą, bo znów do tajem­ni­czego pomiesz­cze­nia nikt nie będzie miał wstępu). Jeśli już mamy jakieś cenne zbiory, to aż żal się nimi nie pochwa­lić. Mamy to, ale nikomu nie poka­żemy, więc uwierz­cie nam na słowo? Nie zga­dzam się. Niech sobie te skarby kolek­cjo­nują w filmach.

Ja popro­szę to, co mogę zoba­czyć, nawet jeśli mia­łoby być w gablo­cie. Uśmiech i zachwyt tych, któ­rzy potra­fią doce­nić war­tość takich oka­zów wystar­czy… Może kie­dyś dołożą się do budżetu.

Na deser zwia­stun rze­czo­nego filmu:

httpv://www.youtube.com/watch?v=OUt_7sI7Tx0

Ama­bile

Prze­czy­taj też:

1. Robot biblio­te­karz przy­szło­ścią bibliotek?
2. Szybki kon­kurs o książkę “Biblio­te­karki” rozstrzygnięty!!!
3. Biblio­te­karz celebrytą?
4. Szybki kon­kurs! Wygraj książkę “Bibliotekarki”!
5. Jak powstaje książka - daw­niej i dziś

Tagi tego artykułu: bibliotekarz, Bibliotekarz 3, Bibliotekarz III: Klątwa kielicha Judasza, film, Noah WYle