Do biblio­teki przy­szedł pew­nego razu młody czło­wiek. Ot tak sobie popra­co­wać. Przy­szedł to i przy oka­zji posta­no­wił zna­leźć żonę. Bo jak juz jest to może i znaj­dzie się jakaś, nie będzie musiał cho­dzić. Poza tym gdzie szu­kać żony jak nie w biblio­tece, prze­cież tam same panie pra­cują. Idea była pro­sta. Tak zaczął swoją ody­seję biblio­teczny kasanowa.

Biblio­teka dzieli sie na czę­ści. Jest część udo­stęp­niana czy­tel­ni­kom, tam znaj­duja się biblio­te­karki repre­zen­ta­tyw­nie wysta­wione na widok. Jest część “tech­niczna”, czyli wszyst­kie opra­co­wa­nia gro­ma­dze­nia i inne skon­tra. Tam znaj­dziesz panie prze­mą­dre i prze­myślne. Jest też w końcu i część admi­ni­stra­cyjna gdzie pra­cują kobiety suk­cesu. Jest też… o tym się nie  mówi prze­cież gło­śno… jest też hades… maga­zyn. Tam znaj­dziesz naj­czę­ściej męż­czyzn, któ­rzy przy­szli żon szu­kać i popa­dli w biblio­teczną nie­ła­skę. Teraz do końca świata sęp im będzie wątrobe wyja­dał i mię­dzy rega­łami stopę miażdzył.

Tak to wygląda z zewnątrz. Jed­nak nasz biblio­teczny kasa­nowa przy­jął tak­tykę zgoła inną. Posta­wił biblio­tekę na gło­wie i tak z pozy­cji maga­zynu naj­le­piej mógł wszystko i wszyst­kich obser­wo­wać (od dołu, co kasa­no­wie na rękę było), mógł snuć plan zacią­gnię­cia któ­rejś z pra­cow­nic do ołtarz… po uprzed­nim zacią­gnię­ciu jej do magazynu.

Szybki epi­zod z poczatku kariery, kiedy w czy­telni przy­szło mu ksiażki dozo­ro­wać, nauczyl go dużo o umy­sło­wo­ści biblio­te­ka­rek. Bo posta­no­wił zagrać w otwarte karty i przy­szedł do lady, strój naj­lep­szy ubrał i oświad­czył, że żony szuka, a chętne kan­dy­datki mogą się do niego zgła­szać w dowol­nym cza­sie na roz­mowę kwa­li­fi­ka­cyjną, naj­le­piej z RMUĄ, odcin­kiem wypłaty, zdję­ciem swo­jej matki i wycią­giem z księgi wie­czy­stej wska­zu­ją­cym na posia­da­nie miesz­ka­nia. Nie­stety oprócz kon­ster­na­cji, nie odnio­sło to zbyt wiel­kiego skutku. Bez­po­śred­nie roz­mowy z wyty­po­wa­nymi przez niego kan­dy­dat­kami tak samo rezul­ta­tów nie odno­siły. Wszyst­kie jego kom­ple­menty odbi­jały sie niczym nie­miec­kie poci­ski od pan­cer­nego pan­ce­rza czołgu Rudy 102. Pod­ręcz­ni­kowe metody neu­ro­lin­gwi­stycz­nego pro­gra­mo­wa­nia odbi­jały się od gru­bych denek biblio­tecz­nych oku­la­rów, cia­steczka wchła­niane były bez skut­ków ser­co­wych. Pozstało mu jedy­nie pono­wie­nie swo­jego apelu wobec zebra­nej załogi czy­telni i posta­wie­nie ulti­ma­tum z votum. I tutaj powinna skoń­czyć się miło­sna ody­seja. Jedna z biblio­te­ka­rek poczuw­szy drga­nie serca powinna zerwać się ze smy­czy kon­we­nan­sów i rzu­cić w ramiona mło­dego adepta biblio­te­kar­stwa. Nie tak jed­nak bywa i nie tak tym razem było. Ulti­ma­tum razem z votum nie zostały doce­nione, kto­raś z tzw kole­ża­nek donio­sła do Olimpu, a mło­dzie­niec zesłany został do Hadesu.

I teraz z mrocz­nych kory­ta­rzy oddol­nie wypa­truje swo­jej ofiary. Bo prze­cież zostały jesz­cze 132 biblio­te­karki pra­cu­jące w tym gma­chu! To że nie chciało go tych 8,  nie zna­czy że inne się nie sku­szą. Nawet zak­tu­ali­zo­wał swoje expose o to że nawet roz­wódka i nawet panna z dziec­kiem mogą mieć jesz­cze szansę. Nawet poczeka na roz­wód jeśli będzie taka konieczność.

No bo prze­cież był kie­dyś taki jeden co moc miał nad kobie­tami, a był tylko biblio­te­ka­rzem. Wziął go nasz boha­ter za przy­kład i żyje z tym sam dalej. Nie tak jak Gia­como Casanova.

Prze­czy­taj też:

1. Dziwny biblio­teczny fetysz?
2. Komiks, który wyda­rzył się naprawdę [47] - Biblio­teczny Folklor
3. Biblio­teczny fit­ness - bie­rzemy się za sie­bie po świętach!

Tagi tego artykułu: bibliotekarz, Giacomo Casanova, miłość, żona