Tra­fi­łem nie­dawno na genialny felie­ton w sza­cow­nej gaze­cie New York Times, w któ­rym autor narzeka na coraz bar­dziej hała­śliwe biblio­teki. Jedni powie­dzą, że wcale nie robią się gło­śniej­sze, inni z kolei stwier­dzą że fak­tycz­nie przy­bywa decy­beli, ale to coś jak naj­bar­dziej nor­mal­nego i nie należy z tym wal­czyć. Jesz­cze inni uzna­jąc fakt zaśmie­ce­nia biblio­teka hała­sem będą uty­ski­wać, że oto nad­cho­dzi koniec i świat się zawala. Zda­nia zawsze będą podzie­lone. Mi jed­nak podoba się jed­nak urok z jakim całą sprawę ujął Sung J. Woo w tek­ście : COMPLAINT BOX VOICES AND VOLUMES; It’s a Library, Not a Star­buck.

THE library of my youth, in Ocean Town­ship, N.J., was a tomb of peace, where the only sounds were shuf­fles, whi­spers and the occa­sio­nal shush -- deli­ve­red with an index fin­ger cros­sing the lips of a bespec­tac­led, cardigan-wearing librarian.

These days, at my local branch in Washing­ton Town­ship, N.J., I have to play an MP3 file in a loop -- a sound bite of a hair dryer bla­sting between my ears -- because without the white noise, I wouldn’t be able to think straight.

Pew­nie też tak mie­wa­cie, że ciężko wam sku­pić się na pracy/czytaniu/pisaniu kiedy sie­dzi­cie w biblio­tece, a obok ktoś słu­cha gło­śnej muzyki w słu­chaw­kach, biblio­teczna winda wydaje magiczny dźwięk “ping” co kil­ka­dzie­siąt sekund, trza­skają drzwi a biblio­te­ka­rze przy ladzie oma­wiają karierę braci mrocz­ków (pisać należy z małą literą. zawsze). Jeśli mie­li­ście tak kie­dyś to zapewne odwie­dzi­li­ście biblio­tekę publiczną. Co tu się jed­nak oszu­ki­wać, w pew­nym sen­sie biblio­teki te jak sama nazwa wska­zuje - publiczne - są prze­zna­czone dla sze­ro­kiego grona odbior­ców. Jeśli w sali sie­dzi kil­ka­na­ście osób to nie ma moż­li­wo­ści żeby nie było hałasu, nawet jeśli osoby te sta­rają się być cicho. A jak książka wesoła to i pośmiać się bez­wied­nie czło­wie­kowi zdarzy.

Tro­chę ina­czej bywa w biblio­te­kach nauko­wych. Szcze­gól­nie tych old­staj­lo­wych, gdzie czas zatrzy­mał się w poło­wie XIX wieku. Tam cisza jest sta­nem natu­ral­nym. Tam nawet jeśli użyt­kow­nicy wydają jakieś odgłosy to tłumi je war­stwa kurzu sku­tecz­nie chło­nąca wszel­kie aku­styczne wybryki. Poza tym z zasady jest tam raczej nie­we­soło bo klien­tami są albo stu­denci, któ­rzy muszą odbęb­nić swoją pańsz­czy­znę do licencjatu/magisterki, albo tzw. naukowcy, któ­rzy przy­cho­dzą tam w ramach pracy. Jedni ani dru­dzy nie mają się z czego cie­szyć to i hałasu mało robią. A naj­czę­ściej jesz­cze są te biblio­teki nie­do­świe­tlone, krze­sła nie­wy­godne i myślimy tylko o tym żeby jak naj­szyb­ciej zro­bić swoją pracę i uciec jak naj­da­lej od tej komory tortur.

Ok. Ale czy warto uty­ski­wać nad tym, że w biblio­te­kach coraz gło­śniej, że mło­dzież nie ta i podatki wyso­kie? Pew­nie warto, ale to i tak nic nie zmieni. Może warto podejść do tej sprawy w spo­sób biblijny, jak z tą belką w oku i przyj­rzeć się wła­snym grze­chom akustycznym.

Zresztą jak zauwa­ży­łem już wiele razy, to biblio­te­ka­rze w wielu przy­pad­kach są tymi hała­śni­kami, któ­rzy gadają, dzwo­nią, nucą i szme­rają. Sam byłem świad­kiem i adre­sa­tem sytu­acji kiedy użyt­kow­niczka pode­szła do grupy biblio­te­ka­rzy i popro­siła czy nie mogli­by­śmy być ciszej bo nie może się sku­pić na pracy. Są też takie biblio­teki w któ­rych uważny czy­tel­nik chcąc nie chcąc dowie się z gło­śnych roz­mów biblio­te­ka­rzy co dziś będą mieli na obiad, jak się czuje syn pani biblio­te­karki i kiedy ostat­nio miała wypróż­nie­nie. Bywa. Więc nie możemy demo­ni­zo­wać czy­tel­ni­ków bo i my nie jeste­śmy bez winy w tym hała­śli­wym biznesie.

Kiedy więc kolejny raz będzie­cie robić “Shhhhhh” to zasta­nów­cie się dwa razy nim wyko­na­cie ten opre­syjny akt. Pierw­szy raz, nad tym kto jest dla kogo w tej biblio­tece i czy warto wal­czyć z wia­tra­kami. Drugi raz czy nie powin­ni­ście zro­bić tego samego wobec samych siebie.

A na cichą biblio­tekę jest jeden jedyny prze­pis. Pusta biblioteka.

Prze­czy­taj też:

1. Tam gdzie koń­czy się biblio­teka a (jesz­cze nie) zaczyna archiwum
2. Okropne książki z biblioteki
3. Komiks, który wyda­rzył się naprawdę [57]-Wymiary rzeczywistości

Tagi tego artykułu: dźwięki, hałas