Ufo, fakt czy mit (ang. uni­den­ti­fied fly­ing object, pol. - nie­zi­den­ty­fi­ko­wany obiekt lata­jąc) potocz­nie zwany „lata­ją­cym spodkiem” zaprzą­tał myśli nie­jed­nego już biblio­te­ka­rza. Jako że lite­ra­tura ufo­lo­giczna należy do tej z niż­szej półki - tej któ­rej naukowcy nie ufają, zdziwi owych scep­ty­ków fakt o ist­nie­niu teo­rii, że sta­no­wiła ona cześć księ­go­zbioru Biblio­teki Aleksandryjskiej.

Ta naj­więk­sza biblio­teka świata sta­ro­żyt­nego zało­żona w Alek­san­drii przez Pto­le­me­usza I Sotera ok. III wieku p.n.e. budziła lęk u wielu, a przede wszyst­kim jej zawar­tość, ponie­waż w dzie­się­ciu olbrzy­mich salach oprócz kla­sycz­nych tek­stów nar­ra­cyj­nych i filo­zo­ficz­nych znaj­do­wały się rów­nież księgi o nieco kon­tro­wer­syj­nej tre­ści. Był wśród nich m.in. kom­plet dzieł żyją­cego w cza­sach Alek­san­dra Wiel­kiego babi­loń­skiego kapłana Beroso. Jego „Histo­ria świata” w nie­któ­rych miej­scach wspo­mi­nała o spo­tka­niu, do któ­rego doszło pomię­dzy cywi­li­za­cją Mezo­po­ta­mii a rasą pół­bo­gów - Apkal­lus, któ­rzy pod posta­cią amfi­bijną (pół-ryb pół-ludzi) przy­byli z gwiazd i prze­ka­zali ludz­ko­ści pod­sta­wowe wia­do­mo­ści doty­czące tech­no­lo­gicz­nego postępu. Czyżby dobre Zie­lone Ludki, nio­sący wie­dzy pochodnie?

Przy­znam, że od razu włą­czył mi się zmysł Foxa Mul­dera, mój wewnętrzny głos, który dopusz­cza ist­nie­nie Obcych, Innych czy … Emo. Ale nie o codzien­nych kosmi­tach mowa (bo jak wszystko co inne róż­ni­cują nam rzeczywistość).

Dwa­dzie­ścia trzy stu­le­cia po „beze­ceń­skich teo­riach” kapłana Berosso w 2000 roku agen­cje rzą­dowe USA zostały zmu­szone do ujaw­nie­nia wszem i wobec taj­nych rapor­tów doty­czą­cych mię­dzy innymi UFO . Ufo­lo­dzy sądzili, że wresz­cie prawda wyj­dzie na jaw, a tym­cza­sem otrzy­mali strzępy infor­ma­cji i zapew­nie­nia typu: “w Roswell roz­bił się balon mete­oro­lo­giczny”. Dla­tego 9 maja 2001 roku odbyła się w Waszyng­to­nie otwarta kon­fe­ren­cja pra­sowa pod nazwą “Disc­lo­sure Pro­ject” (Pro­jekt ujawniania).

Wystą­pie­nia uczest­ni­ków spo­tka­nia przed­sta­wiają obraz rzą­do­wej cen­zury doty­czą­cej UFO. A jeśli o cen­zu­rze mowa to sły­nąca z umi­ło­wa­nia wol­no­ści Fran­cja, jest pierw­szym kra­jem, które opu­bli­ko­wało w wir­tu­al­nej prze­strzeni ofi­cjalne archiwa doty­czące „nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­nych obiek­tów lata­ją­cych“. Viva la France! Viva la UFO!

Pań­stwowe Cen­trum Badań Kosmicz­nych (franc. CNES) do końca 2007 roku wpro­wa­dziło do wir­tu­al­nej prze­strzeni dane insty­tutu, tj. 400 teczek zawie­ra­ją­cych opisy zja­wisk zakwa­li­fi­ko­wa­nych jako UFO). A seria­lowe „Archi­wum X” mie­ściło się w piw­nicy… Strach pomy­śleć ile serii przy­gód agen­tów służb śled­czych powsta­łoby z tych fran­cu­skich akt.

Fety­szy­ści kata­lo­go­wa­nia zwrócą uwagę na kategorie:

• A - ozna­cza feno­men wyja­śniony i udokumentowany;
• B - przy­padki, gdzie wyja­śnie­nie jest podane, ale bez dowodów;
• C - ozna­cza brak wystar­cza­ją­cych informacji;
• D - przy­padki UFO, z poważ­nymi świad­kami i kon­kret­nymi danymi, przy­padki któ­rych nie udało się zupeł­nie wytłu­ma­czyć w racjo­nalny sposób.

Aby nie było tak przekrojowo-historycznie, koń­cząc swe spodkowe opo­wie­ści, pole­cam roc­kowy sma­czek, utwór bry­tyj­skiej grupy UFO…

…lub

KOT

Tagi tego artykułu: kosmici, obcy, UFO