Padre Mateo i mord a’la biblioteca

• Tweet
• 
• Email

• Tweet
• Email

[Jakiś czas temu umieściliśmy zapowiedź  bibliotecznego odcinka serialu "Ojciec Mateusz", a dziś osobistą relację z seansu prezentuje redakcyjna koleżanka Kasia]

Adin: miejcie oczki na te-telewizorach

Prosta sprawa. Niby zwykły zbieg okoliczności: jak każdego popołudnia wesoło „skacząc po kanałach” w poszukiwaniu rozrywki podczas przerwy na reklamę usłyszałam To z telewizora. Zapowiedź Tego zmroziła moje plany na wieczór: „Już za chwilę kolejny odcinek serialu Ojciec Mateusz pt. Zbrodnia w bibliotece”. Wbiłam się w fotel. Po plecach przebiegło mi stado mrówek. Gdy już odzyskałam trzeźwość myślenia w subtelny i dyplomatyczny sposób zakomunikowałam pozostałym telemaniakom: – Nie przełączać! Ja muszę to obejrzeć!

Scena 1: Akcja!

Trzy sztuki homo sapiens plus rudy futrzak szerzej znany, jako kot stali się świadkami historii z księgą, regałem i krwią w tle. Przyznacie, że fiksacyjna mieszanka to.

Scena 2: Akacja!

Najbardziej zainteresowana fabułą i scenerią serialu osoba, czyli ja, z toczącą się pianą na ustach, machająca rękami i wydobywająca z siebie niepohamowanie merytoryczne komentarze (typu: „Czasopisma stoją na jednym regale z książkami?!’, „Jakie stare segregatory dali do telewizji?!”) próbowałam zaszczepić iskierkę zainteresowania innym oglądaczom. Rezultat mizerny. Jedyną aktywność wykonał futrzak kładąc się na plecach i pochrapując jak drwal – amator „byczych trunków”.

Scena 3: Finał!

Bibliofilskie skłonności ujawniły się u wszystkich wielbicieli sukienkowego mistrza dedukcji alias O. Mateusz. Indoktrynacja dokonała się. Kończąc seans wszyscy dostrzegli podobieństwo wątków serialu do dzieła Umberto Eco „Imię róży” (jak to łechce bibliotekarskie serduszko). Otóż w pewnym momencie motywem zabójstwa i kradzieży starodruków była chęć zapobieżenia rozprzestrzenienia się bluźnierczych i niezgodnych z nauką kościoła teorii.

No i wydało się. Już „po ptakach”. Przyznaję się uroczyście, ze jestem wielbicielką sutannowych kryminałów. A i habitem nie pogardzę. Takie kultowe hity jak „Detektyw w sutannie” czy włoski „Don Matteo” do tej pory powodują u mnie nostalgiczne rozrzewnienie a ich powtórki po prostu cieszą.

Dałam już wyraz swego uwielbienia samym tematem, ale pozostaje pytanie: DLACZEGO? Bo jest detektyw, (choć bez klasycznego prochowca na plecach i z papierosem w ręku), jest tez zagadka do rozwiązania. Jednak szczyt profanacji zachodzi wtedy, gdy owa zagadka staje się zbrodnią a ta ma miejsce nie gdzie indziej a właśnie w bibliotece…

KOT

Polecamy też:

• Komiks, który wydarzył się naprawdę [67]- Powrót do pracy
• Komiks, który wydarzył się naprawdę [92] – Przybysz
• Komiks, który wydarzył się naprawdę [97] – Adrenalina
• Bądź na bieżąco z bibliotekarskim humorem
• Komiks, który wydarzył się naprawdę [111] – Zima zła