Dawno, dawno temu po internecie hulał “planking”, czyli moda na kładzenie się w różnych dziwnych miejscach twarzą do dołu: schodach, torach, chodnikach, balkonach, szafach… i robienie sobie w takiej pozycji zdjęć. Potem wrzucało się je na portal społecznościowy i wszyscy nawzajem zachwycali się jaki to niezły planker lub plankerka, że oni jeszcze w takim miejscu nie leżeli i tez muszą… Niemniej po serii wypadków, jako że okazało się iż jest to hobby nader niebezpieczne, moda na planking troszeczkę osłabła.

[prosta demonstracja różnicy między plankingiem i owlingiem]

Społeczność zrobiła sobie nową zabawę… Jest nią sowing.

W stosunku do plankingu zaleta jest taka, że widzimy co się wokół nas dzieje i możemy walczyć o zachowanie równowagi. Nie przeoczymy dzięki temu nadjeżdżającego pociągu…

Bibliotekarze oczywiście jako przyjaciele sów, także włączyli się w “sowowanie” lub “sowienie”(owlingowanie). Mają nawet swoją stronę… Owling Librarians. Poniżej kilka przykładów naszych kolegów z branży podążających za modą:

***

Jako bonus dla środowiska kociarskiego -  owling cat:

Owling ma oczywiście swój portal społecznościowy, na którym możemy wrzucać zdjęcia i podziwiać dokonania innych. Jest też tego pełno na facebooku i w ogóle w całej sieci…

Strasznie męczące psychicznie było dla mnie zgłębianie potrzeby normalnych ludzi do kucania na różnych niecodziennych przedmiotach i w niestandardowych miejscach… no ale może powoli przestaje człowiek mieć styczność z mainstreamem…

A wy co sądzicie o tej modzie? Pozytywne zakręcenie czy absurdalne dziwactwo? A może już “sowujecie”?

Ryan Gosling, nie ukrywajmy tego przystojny i uzdolniony artysta (wystarczy wspomnieć rolę w „Fanatyku”), udziela się na rzecz bibliotek poprzez internetową akcję: „Hey girl. I like the library too”.

I jak tu pozostać obojętnym wobec takiej zachęty? Absolutnie niemożliwe. Nie wiem jak Wy, ale ja czuję cię kompletnie dowartościowana, jako osoba związana zawodowo z tą placówką nauki, jaką jest od dziś Biblioteka [pisane wielką literą].

No jak aktor, ostatnio kina akcji, może się przydać w bibliotece? Strzelać z czytnika raczej nie będzie. Na wspomnianej stronie umieszczonych jest ponad 50 postów aktywnych uczestników akcji, którzy nadsyłają zdjęcia Ryana z adekwatnym do różnych aspektów życia bibliotecznego komentarzem. Za każdym razem zaczyna się on od zaczepnych słów: „Hey girl…”.

Niektóre z nich to istne perełki, które można podzielić na grupy:

• Zalotne

Jak się słusznie domyślacie odpowiedź na pytanie o symbol klasyfikacji dla miłości od pierwszego wejrzenia został szybko podany w komentarzach internetowych…

• Egzystencjalne

Płać! Dołóż się do puli na materiały biblioteczne.

• Wspierające

Mówi do mnie i ja mu wierzę! Te ludzkie gadanie, te złe i powierzchowne osądy, są już nie ważne, bo Ryan Gosling zna prawdę. Wie, ze jesteśmy wykształceni i niedoceniani.

• Bibliotekoznawcze

No przecież wiedza sama wchodzi do głowy, a dodatkowo nawet uruchamia się zdolność dyskusji. O niebiosa! Jakiż wkład Gosling uczyniłeś w samokształceniu moim!

Na koniec mój ulubiony (wyrażający tęsknotę za katalogami kartkowymi):

No przecież nic tylko go pocieszyć.

Polecamy „Hey girl. I like the library too”.

KOT

Niemniej świat musi się toczyć dalej… Choć wszyscy wiemy że ten tydzień będzie bardzo dziwny. Z obu stron otoczony przez imprezy… za nami ta w trakcie której więcej się je, przed nami ta podczas której więcej będziemy pić…

Poniżej niewielka krotochwila graficzna byśmy powoli zaczęli wchodzić w normalny tryb pracy i nie zapomnieli o odwiecznych prawidłach naszej profesji. Moje ulubione ostatnio powiedzenie bibliotekarskie, które usłyszałem na tegorocznym Forum Młodych Bibliotekarek:

Powodzenia w Pracy!

Na początek trochę do czytania:

• Gdy pies czyta Makbeta
• Zwierzaki, a czytanie
• Ten pies czyta!
• Nauka czytania z psem
• Naziści uczyli psy czytać
• “Czytający” pies sortuje codziennie pocztę
• i żebyście nie myśleli że tylko my zajmujemy się tym pozornie mało znaczącym tematem tekst z Los Angeles Times: Books and dogs: a happy tail

i już galeria:

Artykuł “Bibliotekarze z całego kraju przyjadą do Gliwic” opublikowany został pod koniec września i niezauważony dryfował sobie do dziś po falach internetu. My postanowiliśmy pokazać go jako kuriozum i przykład wart naśladowania. Dotyczy on konferencji “Gdzie jesteś Czytelniku? Rola biblioteki w strategii i działalności uczelni wyższej” która miała miejsce 29 września w Centrum Edukacyjno-Kongresowym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Pytanie, jak organizatorom udało się na (nie oszukujmy się) kolejny nudny bibliotekarski spęd, zaprosić znaną celebrytkę? Jakim budżetem musieli dysponować? Nie wiem, ale tak było czego dowodzą umieszczone w tekście zdjęcia. A media nie kłamią:

[zaczyna się bez fajerwerków, ale w galerii… co to?!]

[ Toć to, Paris!… czyżby uśmiechała się na widok pięknego księgozbioru gliwickiej biblioteki?]

[Paris, ach Paris… co byś zrobił bibliotekarzu jakby cię poprosiła z takim uśmiechem o XIX wieczną książkę na ksero?]

 No i tak to było. Napisane, znaczy musi być prawda. Czy ktoś z naszych czytelników był na wspomnianej konferencji i spotkał wspomnianą Paris?

Oby więcej takich gości na konferencjach. Może teraz dla odmiany coś dla pań.… może Russel Crowe… np na konferencji roboczej dotyczącej opracowywania czasopism przedwojennych? Czekamy!

Ten artykuł w ogóle jest bardzo ciekawy. Zachęcam do lektury komentarzy pod tekstem. Mój ulubiony to:

no to szykuje sie zadyma

Doskonale podkreśla rewolucyjny klimat, który panuje zawsze na bibliotekarskich imprezach!

Do postu zainspirowała mnie Eva Scriba, która podrzuciła na swoim blogu link do trójkowej audycji o poradnikach życiowych. Przeczytać tekst jak i posłuchać audycji możecie bezpośrednio na stronie Trójki. Na marginesie do przemyśleń o życiu skłonił mnie fragment:

Dorota Citkowska, niezależny doradca książki biznesowej, radzi, by zamiast gadżetów dawać pracownikom książki motywacyjne, np. z dedykacją od szefa. Taki prezent będzie nobilitujący.

Ja chyba wolałbym aby mój szef zamiast książki z dedykacją dał mi uczciwą premię finansową. To byłoby dla mnie bardziej “nobilitujące”. Nie dość że poświęcam pracy i tak jedną trzecią doby, czyli pół życia to jeszcze będą mnie uczyć jak żyć w pozostałej części.

Wracając jednak do meritum to oczywiście nie mogłem się powstrzymać i nie poszukać (po raz kolejny) najdziwniejszych przewodników i ksiażek “how-to”. Te które chciałbym przeczytać to:

• How To Survive a Robot Uprising: Tips on Defending Yourself Against the Coming Rebellion - na pierwszym miejscu książek, które powinny poprowadzić mnie przez życie. Jako fan SF święcie wierzę w inwazję z kosmosu, pandemię zombie i bunt maszyn.
• How to Survive a Zombie Apocalypse - … jak wyżej
• How to Speak Cat - w końcu może ktoś nauczyłby mnie nawiązywać kontakt z tymi istotami
• How to Raise and Keep a Dragon - każdy mały chłopiec chciałby to wiedzieć
• How to Be Pope - nigdy nie zaszkodzi wiedzieć jak to jest być szefem największej organizacji świata
• How To Start Your Own Country - czyli najważniejsza z książek które chciałbym przeczytać… w końcu nie musiałbym martwić sie o podatki

A teraz trochę najbardziej dojechanych książek i innych fajnych poradnikowych okładek:

[jak pokonać własnego klona - Fascynujące!]

A tak na serio to takich (no może nie aż takich jak powyżej…)  książek znajdziecie z pewnością także na polskim rynku tysiące, bo ulubione zajęcie i świetny rynek.… i w przeważającej części szarlataneria i robienie wody z mózgu.

Ciekawe czy jest już na rynku poradnik “Jak przeżyć życie w dużym mieście za tysiąc pięćset”. Taki to bym sobie chętnie przejrzał…

Agata Widzowska Pasiak

Mini sztuka o bibliotekarzach - część 6

MIEJSCE: Biblioteka Publiczna w Swarzędzu

OSOBY:

Bibliotekarz 1
Bibliotekarz 2
Sprzątaczka Meryrtoryczna
Czytelniczka

Scena 6 z cyklu

W bibliotece panuje wakacyjny nastrój. Na środku czytelni stoi nadmuchiwany basen z wodą, w środku koło ratunkowe.

Bibliotekarz 2 do Bibliotekarza 1: Myślałem, że jesteśmy kumplami.

B1: Najlepszymi.

B2: W takim razie wyjaśnij mi, dlaczego podarłeś moje podanie o urlop!

B1: Bibliotekarze z powołania nie mają urlopu.

B2: Ja nie jestem z powołania tylko znienacka.

B1: Co to jest nienacek?

B2: Nie zmieniaj tematu. Harowałem przez cały rok i to potrójnie: praca, dom, studia… praca, dom, studia… praca, dom, studia…

B1: Zaciąłeś się przy goleniu?

B2: Nie kpij! Mógłbyś docenić fakt, że zdobyłem tytuł magistra Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa.

B1: Doceniam. Przecież nadałem ci tytuł starszego mgrzyniera.

B2: Mam dosyć układania książek w magazynie! Jestem uczulony na kurz i chcę jechać na wakacje!

Wchodzi Czytelniczka prowadząc za uzdę kucyka.

Cz: No to jestem. Trzeba uważać, bo po śniadaniu zwykle ma kolkę.

B2: Co to jest? Koń w bibliotece??

Cz: Ma na imię Grizzly. Czasem potrafi dziabnąć, mały drań… (głaszcze go po grzywie)

B2 (miota się): Chyba zwariuję!

B1: Mój drogi, uspokój się. Nie tylko ty nie możesz jechać na urlop.
W podobnej sytuacji jest stu naszych czytelników. To właśnie dla was zorganizowałem ekstremalne wakacje pełne niespodzianek i niepowtarzalnych przygód! W tym celu zamówiłem kilkanaście egzemplarzy książki Beara Gryllsa „Szkoła przetrwania. Kultowy poradnik survivalowy”. W czytelni jest sztuczne morze z posoloną wodą, gdzie czytelnicy mogą trenować ratowanie tonącego, a w dziale dla dzieci przygotowałem ściankę wspinaczkową ze starych regałów. Ten, kto znosi zapach końskiego potu może trenować ujeżdżanie. Dowiecie się też, jak rozpalić ognisko, zbudować szałas, jak poruszać się po terenie biblioteki bez mapy, jak szukać wody i pożywienia…

Cz: A ja mam dzisiaj kanapki i dużą butelkę Cisowianki.

B1: Mówiłem, że wnoszenie żywności jest zabronione? Mówiłem! Chce mi pani zepsuć cały plan?

Cz: Ale…

B1: Kazałem zakręcić kurki, odłączyć kanalizację i wyłączyć prąd. Należy zapomnieć o cywilizacji, bo inaczej nici ze szkoły przetrwania. Zapałki też schowałem!

B2: Czyś ty oszalał? Jak mam wypożyczać książki bez komputera?

B1: Zapomnij o książkach! Książka jest tylko jedna: „Szkoła przetrwania” Beara Gryllsa. Jak ktoś chce czytać sielankowe powieści, to niech idzie do innej biblioteki. Ten facet zdobył Mount Everest i przeżył w najdzikszych zakątkach świata! Przeżył na lodowcu bez pulowerka! Przeżyłby nawet sobotni dyżur popołudniowy! Nie imponuje ci to?

B2: Ja chcę jechać do Ciechocinka! Do sanatorium. Mam astmę i jestem wypalony zawodowo!

B1 (kładzie rękę na ramieniu kolegi): Stary, robię to właśnie dla ciebie. Musisz oderwać się od rutyny, monotonii i powielania schematów. Bibliotekarze powinni mieć refundowane skoki na bungee, rafting, rodeo i paintball. Społeczeństwo uważa nas za nieudaczników i nudziarzy. Nie znają naszego prawdziwego oblicza. „Kogo gryzie mól zakryty…”- pamiętasz Kochanowskiego? To o bibliotekarzach. To nas gryzą mole i to niekoniecznie książkowe, mole frustracji i niespełnienia, bo pozbawiają nas ekstremalnych przeżyć, o których tylko czytamy w książkach. A przecież bibliotekarze to niagary namiętności i temperamentu! Weźmy życie za rogi, zostańmy podróżnikami, odkrywcami i bohaterami z krwi i kości. Tu i teraz zapiszmy się na kartach historii!

B2: Niedobrze mi… (biegnie do łazienki).

B1: Pamiętaj, że zakręciłem wodę!

Czytelniczka: Grizzly też tu nabrudził… (pokazuje na podłogę)

B1: Sprzątaczka jest na urlopie.

Cz: I co teraz?

B1: Proszę przewertować książkę i wyszukać, co w takich sytuacjach robił Bear Grylls.

Cz: A pan?

B1: Co, ja?

Cz: Co ekstremalnego pan zrobi?

B1: Za cztery godziny mam samolot do Sharm El Sheikh. Muszę przetrwać na pustyni, w hotelu ze śniadaniami, bo nie starczyło na all inclusive…

KONIEC

Better Book Titles to blog, którego autor Dan Wilbur przy pomocy internautów co tydzień wymyśla nowy, alternatywny i prawdopodobnie bardziej trafny tytuł dla znanych i popularnych książek. Kilka przykładów m.in. z rosyjskiej klasyki:

Lew Tołstoj, Wojna i pokój

W wersji alternatywnej: Wojna i pokój i Rosjanie i Napoleon i trudne nazwiska do zapamiętania i jeszcze trudniejsze do wymówienia i dużo gadaniny i śnieg

***

Fiodor Dostojewski, Zbrodnia i Kara

Bo czynsz był za wysoki

***

William L. Shirer: Wzrost i upadek Trzeciej Rzeszy

Lepszy niż History Channel jako pomoc przy zasypianiu

***

Heidi Murkoff and Sharon Mazel: Na co mieć nadzieję gdy jesteś przy Nadziei?

Poleje się krew!

***

Zachęcamy do przejrzenia bloga, bo jest co oglądać. Humor tytularny raczej trzyma poziom, więc zabawa powinna być przednia Sam blog jest już dość znany i wielokrotnie cytowany w prasie drukowanej i online.

A może u nas ktoś podejmie się prowadzenia takiego bloga? Dajcie znać jak zaczniecie przerabiać tytuły rodzimych książek. Macie już jakieś pomysły na ulepszenie rodzimych książek?

Kyknoord @ Flickr

Był lipcowy wieczór 1997 roku we Wrocławiu.

Frontowe drzwi biblioteki przy ulicy Galla Anonima otwierała kobieta. Była tak przeraźliwie chuda, że nie różniła się wiele od kija szczotki.
Chybotnęła się na stopniu, złapała klamkę, odepchnęła i westchnęła głośno. Włożyła klucz do kłódki, przekręciła, niezdarnie wyjęła ją ze skobla.
Oparła się o występ muru, z kieszeni wyjęła papierosy i zapalniczkę, przypaliła. Zaciągnęła się z lubością, zakaszlała. Strąki siwo-żółtych włosów otaczały jej twarz, bardzo nadgryzioną przez szczęki czasu.
Weszła do środka. Kopnęła książki, które wrzucono przez otwór w drzwiach. Potknęła się na schodku i poleciała przed siebie. Zniosło ją na prawo, wyciągnęła rękę i złapała uchwyt skrzynki katalogowej. Ta wysunęła się i karty różnokolorowym obłokiem spadły na podłogę.
Kobieta czknęła i padając na ziemię wymamrotała: „jak ja nie lubię tej roboty”.
Nie dziwmy się jej. Miała męża, co to każdej roboty się boi, dzieci w postaci pary bliźniąt, które żywemu kotu nie przepuściły, zębów pięć, a na ścianach mieszkania w „Pekinie” potężnego grzyba. Niejadalnego.
Przespała się godzinkę z okładem. Potem otworzyła swoje piękne, z lekka zezowate, oczy i popatrzyła wokół. Rzuciła panienką nieciężkich obyczajów i spróbowała wstać. Co nie było łatwe, oj niełatwe. W końcu podciągnęła się wzdłuż regału i zataczając poszła na zaplecze. Napiła wody z kranu, przysiadła na sedesie i zapaliła papierosa.
„Gdybym był bogaty…” zaczęła nucić, a potem marzyć co powiedziałaby tym wszystkim, którzy jej tak bardzo nie doceniają, że musi być sprzątaczką.
Wrzuciła peta do muszli, spuściła wodę i wyjęła odkurzacz ze schowka. Wyciągnęła go na środek czytelni, popatrzyła na półki.
- I po cholerę tyle tu tych książek? – wymamrotała.
Ile za to byłoby butelek – pomyślała o ulubionym napoju. Włączyła odkurzacz, od niechcenia poprzesuwała ssawkę po wykładzinie i

2

przeszła do wypożyczalni. Popatrzyła na okno, kwiatki, półki – widać było, że nic się jej nie podoba.
Kopnęła kosz na śmieci.
- Śmiecom i śmiecom – wymamrotała.
Zostawiła odkurzacz na środku i skierowała się do magazynu. Po drodze obojętnie popatrzyła na rozsypane karty katalogowe. Spodobał się jej wzór jaki utworzyły na paskudnym chodniku. Minęła je, przeszła w stronę drzwi sąsiedniego pomieszczenia. Otworzyła i cofnęła się zamykając je gwałtownie.
Po kolejnej służbowej gehennie byłam u Ewy na reanimacji.
Opowiedziałam jej swój sen:
Wchodzę do budynku „Imperium”, któremu nadałam piękną nazwę „Loch Ness” i widzę, że wszyscy tam poruszają się jakby płynęli kilka centymetrów nad podłogą. Otoczeni są niebieskawą mgłą, a większość postaci migocze złotą poświatą. Każdy ma na szyi łańcuch z orderem i napisem „dobroczyńca kultury polskiej”. Prezes z zastępcą złote, mniej ważni w kolejności dziobania srebrne, pozostali brązowe. Płyną tak po pokojach i korytarzach z głowami wzniesionymi do góry, nie patrząc na nikogo i powtarzając: „idę do telewizji udzielić wywiadu, idę do telewizji…”.
I obudziłam się.
Ewa westchnęła i powiedziała:
- Czas, żebyś poszła na emeryturę, bo jawa i sny kompletnie cię wykończą.
Zmieniła temat.
- Chodź ze mną, pani Helena jest chora, sama karmię dzisiaj piwniczne koty, pomożesz mi.
Jechałyśmy windą gdy zapytała:
- Ale przy Galla Anonima dobrze ci się pracowało?
- Ach, tam były świetne dyrekcje. Główną zasadą ich działania była życzliwość oraz dobro czytelników i pracowników. Za to mieliśmy, chyba, najgorsze warunki lokalowe w porównaniu z resztą miasta. Wręcz pieskie. Jak to na Psim Polu.

3

Gdy zostałam kierowniczką filii bardzo rozwinęłam kiermasz tanich książek. Rozlepiałam, w całym mieście, ogłoszenia o zbieraniu darów książkowych, a gdzie się dało rozkładałam ulotki o tej samej treści. Jedną z nich zobaczyła, w tramwaju, dziennikarka Maria Woś i napisała o tym tekst do gazety codziennej.
Z osobami, które nam pomagały bardzo często jeździłam ich samochodami do darczyńców z całego miasta. Dzięki sprzedaży mieliśmy dużo więcej pieniędzy na zakup nowości.
- Toś się nadźwigała – powiedziała Ewa.
- Tak się, kiedyś, zmęczyłam, że napisałam do koleżanki w służbowym liściku: „Jeśli zobaczysz na ulicy leżący krzyż, to będzie mój. Odpadł mi ze zmęczenia”.
Na początku 1996 roku napisałam tekst o akcji zbierania darów i wysłałam do „Poradnika Bibliotekarza”. Wydrukowano go w czerwcu.
Zeszłyśmy na podwórko, kocie towarzystwo obległo nas licznie. Wyłożyłyśmy karmę. Niektóre dały się pogłaskać.
To nie był dobry pomysł.
- Klątwa jakaś to jest – powiedziałam.
Podniosłyśmy się z bibliotecznej podłogi.
- Wodzu, prowadź! – usłyszałam głos Ewy.
- Mogę, ale nie mamy kluczy. Koleżanka popatrzyła na moją torebkę.
- No, coś ty! Przecież teraz pracuję przy Parkowej.
- Prawda, wszystko mi się pokręciło – przyznała Ewa.
Przypomniałam sobie jednak, że w magazynie było jedyne okno, które się łatwo otwierało.
- Chodź, wyjdziemy przez okno, tu jest niski parter.
Przeszłyśmy tam. Już leżące na podłodze karty nieco mnie zdziwiły, a następna scena zwaliła z nóg.
Sprzątaczka leżała na chodniku i chrapała. Przez otwarte drzwi widać było biurko, siedzącą kobietę, a na niej oprawę dużej świetlówki i dużo krwi.
To był jednocześnie okropny i wspaniały widok. Ta zołza, ta mobbingująca małpa, ten żeński wypierdek mamuta nieustannie skrzeczący i nikogo nie słuchający dostał za swoje!
- Ewa, patrz! – powiedziałam i zaczęłam się histerycznie śmiać.

4

- Co ci się stało? – zapytała cofając się ze zgrozą.
- A już myślałam, że mam takie szczęcie, że gdybym kupiła cmentarz ludzie przestaliby umierać – stwierdziłam radośnie.
Wzięłam Ewę w objęcia i puściłam się tany. Wyrywała się ale byłam silniejsza. W tym tańcu opętańcu przeleciałyśmy przez wszystkie pomieszczenia. W końcu padłyśmy na krzesła przy stole w wypożyczalni.
Zmęczona zaproponowałam:
- Napijemy się herbaty, a potem je tak obie zostawimy.
- Biedna sprzątaczka, pomyślą, że to ona zrobiła – litowała się Ewa.
- Masz rację. Przeniesiemy ją do czytelni, odkurzacz schowam, jak się obudzi to pomyśli, że już posprzątała i pójdzie do domu.  Trupa znajdzie ktoś inny – wymyśliłam bezwzględnie ale sprytnie.
- Ty znajdziesz – postraszyła mnie Ewa.
- Dlaczego ja? Może Lucynka? A może to wcale się nie zdarzyło?
- A koty tu gdzieś są? – zainteresowała się Ewa.
- O, całe mnóstwo! Podwórko jest dokładnie zakocone. Stamtąd wzięłam Alodię, swoją pierwszą kotkę. Deszczowej środy znalazłam ją pod krzakiem wylizującą się. Okazało się, że jest jednym wielkim rojowiskiem pcheł. Gdybym jej nie zabrała pewnie by ją zeżarły
- Może już chodźmy stąd – Ewa wstała z krzesła.
- A herbatka? – zaprotestowałam.
- A herbatka w domu – rzucił koleżanka i poszła do drzwi.
- No, coś ty! Bokiem idziemy.
- Prawym czy lewym?
- Bocznymi drzwiami.
Wzięłyśmy sprzątaczkę za barki i nogi, przeniosłyśmy do czytelni, położyłyśmy na wykładzinie. Jej kolor świetnie współgrał z cerą leżącej. A że strój miała nader wytworny obrazek był tak piękny, że chciało się jak najszybciej uciekać.
Co też zrobiłyśmy.
Na podwórku były koty, głaskanie ich wprawiło w ruch wehikuł czasu.
I wróciłyśmy do mieszkania Ewy.
- Ale się razem nawędrujemy – podsumowałam.

5

- Ja mam dosyć. Z tobą trup się ściele zbyt gęsto. Kto będzie następny? – zapytała.
- Nie wiem, czy w ogóle będzie.
- Czyli to koniec twojej czarnej listy? – upewniła się.
- No, nie wiem, nie wiem…
- Ta biblioteka leżała przy ulicy Galla Anonima? – upewniła się.
- Tak, Gall Anonim napisał „Kronikę polską” obejmującą dzieje Polski od początków do 1113 roku. Działał za czasów Bolesława Krzywoustego. Na dziedzińcu I Liceum Ogólnokształcącego przy ul. J. Poniatowskiego 9 jest tablica go upamiętniająca, ufundowana w 1967 roku.
Patroni sąsiednich ulic to:
- Jan Długosz, który napisał „Roczniki albo kronika sławnego Królestwa Polskiego” w dwunastu tomach, był wychowawcą synów Kazimierza Jagiellończyka, zmarł w 1480 roku,
- Marcin Kromer, napisał „O pochodzeniu i dziejach Polaków” oraz wiele innych prac, zmarł w 1589 roku.
- A ulicy Wincentego Kadłubka nie ma w pobliżu?
- Nie, jego umieszczono na Oporowie.
- Ładniejsze ma okoliczności przyrody – stwierdziła Ewa.
Wróciłam do domu, do kotuni. Napyskowała na mnie za wielogodzinną nieobecność. Długo musiałam ja przepraszać i podlizywać się. Jedzonkiem, głaskaniem, masowaniem uszek i drapaniem po główce i karczku.
Widocznie za dobrze by mi było bo…
Siedziałam na paskudnym chodniku w bibliotece przy Galla Anonima. Potrząsnęłam głową oszołomiona nieco. Podniosłam się powoli i spojrzałam przez okno. Widok nie był pokrzepiający. Wysoki stan wody w Odrze, wzdłuż brzegu murek z worków pełnych piasku. Czyli powódź.
Pocieszyła mnie świadomość, że wiem jak to się skończyło. Biblioteka nie została zalana.
Przeszłam przez wszystkie pomieszczenia – nie było trupa! Coś podobnego! W takim razie po co się tu znalazłam?

6

Przypomniałam sobie, że zapasowe klucze leżą pod klapą lady bibliotecznej. Wyjęłam je i zastosowałam do bocznych drzwi. Już miałam przejść korytarzem do wyjścia na ulicę, gdy usłyszałam koci wrzask. Poszłam w jego stronę, prowadził do piwnicy. Zeszłam pięć schodków, dalej była woda. Coś tam pływało.
Zawołałam: kici, kici.
Usłyszałam przestraszone: miauuuu….
Wróciłam po świeczkę i zapałki.
Przykucnęłam na schodach przyświecając sobie.
Poleciałam w tył, na szczęście.
To, co zobaczyłam zostanie mi w pamięci na zawsze.
Kota wyłowiłam, człowieka nie.
Zwierzątko było mokre i wystraszone ogromnie. Zabrałam je do biblioteki, wytarłam, nakarmiłam i napoiłam. Potem zaniosłam na podwórko do rodziny. Pogłaskałam kilka z nich.
W dziesięć lat później dostałam pierwszą nagrodę w konkursie „Gazety Wyborczej” na dziennik z czasu powodzi. Tekst nosi tytuł „Dziennik niezatopionej”. O tym co zobaczyłam w piwnicy nie wspomniałam.