Jakiś czas temu na stronach Polskiego Radia ukazał się bardzo ciekawy artykuł o… fotelu. A właściwie o pufie. Siedzisko jest jednak bardzo specyficzne. Gdy go umieścić w bibliotece i zaprogramować, to po przejechaniu po nim specjalną kartą (może być biblioteczna, musi posiadać chip RFID), pufa podąża za czytelnikiem jak piesek.

Dzieło holenderskiego projektanta nazywa się “Take-a-seat” i zostało stworzone jako projekt dyplomowy w Design Academy Eindhoven. Zaprojektowane jest specjalnie dla bibliotek, działa już w bibliotece Openbare Bibliotheek Eindhoven. Wygląda to mniej więcej tak:

Ciekawy jest pomysł ze zbiorczym przesuwaniem fotelików. Bibliotekarz, mając specjalną kartę może “rozkazywać” całej grupie siedzisk i w prosty sposób przygotować miejsce na jakąś imprezę, np. na spotkanie autorskie.

Jak dla mnie to bardzo fajny gadżet, ale wątpię, czy przyjmie jakoś szerzej. Może gdzieś poza Polską, u nas ewentualnie w jakiejś dużej bibliotece, która dopiero się buduje. Podejrzewam, że jest to horrendalnie drogie. A poza tym biblioteki korzystające z technologii RFID można u nas policzyć na palcach. Jeśli ją wprowadzać, to kompleksowo, przede wszystkim do obsługi czytelnika i księgozbioru, a dopiero potem robić wodotryski takie jak podążające za czytelnikiem pufy.

MM

Przeczesując czeluści internetu znaleźliśmy artykuł sprzed pięciu lat (sic!) relacjonujący instalację paneli słonecznych na jednej z bibliotek obsługujących Massachusetts Institute of Technology. Oczywiście MIT jako jedna z najlepszych na świecie uczelni technicznych przoduje w tego typu rozwiązaniach, dlatego też nie zdziwiło nas to znalezisko.

Jeśli natomiast poszukamy nieco nowszych informacji, to też coś znajdziemy. Ot choćby informację o budowie biblioteki w stolicy Tajwanu - Taipei. Dwupiętrowy budynek, którego budowa rozpoczęła się w lipcu br. i potrwa do czerwca 2010będzie zasilany energią słoneczną.

Biblioteki zasilane energią słoneczną rosną w USA jak na drożdżach. Niedawno mogliśmy przeczytać o małej bibliotece w miejscowości Peru w stanie Nowy Jork, która otrzymała od władz stanowych grant na instalację paneli słonecznych zasilających budynek biblioteki.

Często projekty budowy oszczędnych budynków to nie ogromne projekty, ale malutkie budynki, których zaletą jest duża oszczędność energii. Potwierdzić to może nie tylko przypadek opisanej wyżej biblioteki, ale przykład jeszcze mniejszego projektu. W miejscowości Chrisney, w stanie Indiana, również powstał budynek biblioteczny zasilany energią słoneczną. Jeszcze mniejszy niż ten w Peru, jako że Chrisney zamieszkuje jedynie 550 osób.

Te przykłady pokazują, że można zaprojektować zarówno wielki gmach jak i mały budynek użyteczności publicznej tak, żeby był jak najtańszy w eksploatacji. Nie zapominajmy, że na większość bibliotek pieniądze pośrednio wykładamy my wszyscy w formie podatków płaconych co roku. Dobrze byłoby, żeby takich budynków było coraz więcej.

[Czy takie panele znajdziemy kiedyś na polskiej bibliotece?]

Sceptykom wątpiącym w opłacalność takiego rozwiązania podpowiemy, że obecnie produkowane ogniwa fotowoltaiczne pozwalają na produkowanie znaczących ilości energii również w miejscach, w których słońce nie świeci 365 dni w roku.

Z niecierpliwością będziemy czekać na wiadomości o pierwszej w Polsce bibliotece zasilanej panelami słonecznymi. A jeśli się nie doczekamy, to może chociaż zbudowana zostanie biblioteka pasywna.

MM

Budynek będzie stanowić centrum nowego kampusu uniwersyteckiego. Oprócz typowych pomieszczeń bibliotecznych w budynku będą się mieścić m.in. laboratoria językowe, księgarnia, kafejka i miejsce do organizowania różnego rodzaju imprez.

A tak będzie wyglądać to dzieło:

Całość będzie zajmować powierzchnię ok. 28 tys m2. Budynek ma mieć wymiary 136x76m i wyrastać nad ziemię na poziom pięciu pięter. Projekt stworzony jest przez znane na całym świecie biuro architektoniczne Zaha Hadid.

Po porównaniu praskich eksperymentów z wiedeńskim projektem swój głos zdecydowanie oddajemy na ten drugi. A wy?

Literatura uzupełniająca:

• New university campus Vienna: Zaha Hadid architects
• Zaha Hadid Chosen to Design Vienna Library
• Library and Learning Center at The University of Economics and Business in Vienna, Austria by Zaha Hadid

Blob to po prostu rodzaj dość abstrakcyjnej formy architektonicznej. Żeby więcej nie tłumaczyć, wystarczy wskazać Złote Tarasy i powiedzieć: to mniej więcej jest blob.

Ładnie opisuje to Gazeta.pl:

Budynki w kształcie fasolek walczą w rankingu popularności z wielkimi rzodkiewkami, a one niczym są na tle obszernych gąbkopodobnych tworów. Wyglądające na kwaterę pozaziemskich istot budowle doczekały się nawet swojej wspólnej nazwy: Blobitecture, zainspirowanej filmem The Blob z 1958 roku opowiadającym, a jakże, o ataku żarłocznego, bezkształtnego obcego na pewne małe amerykańskie miasteczko.

Dlaczego o tym piszemy? Otóż jakiś czas temu taki właśnie projekt wygrał w konkursie na nowy budynek Biblioteki Narodowej w Pradze. Praska BN-ka ma wyglądać tak:

Nie, to wcale nie jest żart. jeśli nie wierzycie, zapraszamy na poświęconą projektowi stronę Biblioteki Narodowej w Pradze o której, nawiasem mówiąc, nie wyrażaliśmy się ze zbytnim entuzjazmem przy analizie witryn internetowych europejskich bibliotek. Więcej zdjęć projektu można znaleźć tu i ówdzie.

Projekt zmarłego w styczniu br. architekta Jana Kralicka wzbudził potężne kontrowersje w Czechach, zebrał duże grono wielbicieli i równie wielką grupę zagorzałych wrogów, określających budynek mianem zielonego jamochłona plamistego czy rozpłaszczoną amebę z ogonem. Zawirowania wokół projektu spowodowały m.in. odwołanie ówczesnego dyrektora czeskiej BN.

Nie wiemy, czy projekt faktycznie zostanie zrealizowany, bo w czeskiej prasie co jakiś czas pojawiają się sprzeczne informacje o tym, że budowa nie dojdzie do skutku, potem ktoś zmienia zdanie i jednak chce tę bibliotekę budować i nikt już nie za bardzo wie, jak się to skończy.

Nam projekt całkiem się podoba, choć chyba faktycznie jest średnio wpasowany w resztę praskiego krajobrazu. A co wy o tym myślicie?

Wszyscy wiedzą, że Stany Zjednoczone Ameryki Północnej są dziwnym krajem. Tak jak każdy jego mieszkaniec, chyba każde miasteczko chce tam być sławne… z czegoś największego. Stąd znamy z filmów i opowieści miejscowości, które szczycą się np.: największą patelnią na świecie, największym kłębkiem wełny, największym karczochem lub najdłuższą ladą barową.

No tak. Podążając tym tokiem myślenia, Kansas City postanowiło także zrobić sobie coś największego. Zrobili największą półkę na książki (z książkami) na świecie Community Bookshelf:

.

Jest to niestety atrapa prawdziwej półki na książki, jednak zrobiona z rozmachem i bardzo efektowna. Zasłania ona fasadę parkingu biblioteki publicznej. Każda książka to około 8 metrów wysokości i 2-3 metry szerokości. “Półka” zawiera 22 klasyczne tytuły w tym m. in.:

• Joseph Heller - Paragraf 22
• Gabriel Garcia Marquez - Sto lat samotności
• Ray Bradbury - Fahrenheit 451
• Platon - Republika
• Mark Twain - Przygody Hucka Finna
• Harper Lee - Zabić drozda
• J. R. R. Tolkien - Władca Pierścieni
• William Szekspir - Romeo i Julia
• i inne.…

Swoją drogą bardzo ciekawa musiała być dyskusja odnośnie dobrania książek na półkę. Wszyscy wiemy przecież, że jeśli kazano by nam wybrać 10 książek, które chcielibyśmy zabrać na bezludną wyspę, byłby to nie lada problem. Tak samo musiało być i w tym przypadku… plus należało jeszcze zachować “political correctness”. Każda narodowość i grupa społeczna musiała zostać zaspokojona i jednocześnie nie urażona w żaden najmniejszy sposób.

W naszym kraju podobna dyskusja z pewnością budziłaby wielkie emocje jednak głównie z powodów ideologicznych i polityczno-poglądowych jak to swego czasu miało miejsce z listą lektur szkolnych. Dobrze więc, że na razie takiego problemu nie mamy.

• galeria Kansas City Public Library w serwisie Flickr