Obok – jak mi się zdaje – niezbywalnej pasji bibliotekarskiej kilka lat temu pojawiła się nieśmiało moja nowa miłość – taniec. Zawsze czułam podskórnie, że słabość do skoordynowanego ruchu w takt muzyki prędzej czy później znajdzie ujście – no i stało się.

Jakiś czas temu poszłam na zwykły kurs tańca dla początkujących, potem na jeszcze jeden, kolejny… aż trafiłam na kogoś, kto powiedział, że mam nawyki ruchowe, które tancerki wypracowują latami. Oczywiście te słowa podziałały mi na wyobraźnię i okazały się mocnym argumentem za tym, żeby jednak nie poprzestać na zwykłym kursie.

Inny nauczyciel powiedział z kolei: „Szkoda, że przyszłaś do nas tak późno, bo mogłabyś tańczyć na turniejach!” (Niewtajemniczonym tłumaczę, że normalnie karierę taneczną zaczyna się we wczesnym dzieciństwie, natomiast będąc w moim wieku – już raczej się ją kończy – stąd żałość w głosie tancerza.) Postanowiłam jednak bohatersko nie przejmować się wypominanym mi wiekiem i zająć się na serio tą aktywnością. I tak zaczęło się moje uzależnienie od tańca.

Udało mi się poznać dobrego tancerza, który zaryzykował współpracę z panią – jak mówi żartobliwie – od podawania „Dziadów”. Już półtora roku startujemy na ogólnopolskich turniejach tańca towarzyskiego (byliśmy też za granicą) w kategorii Hobby. Wypadałoby chyba napisać – startujemy z powodzeniem – bo z każdego turnieju przywozimy puchary za I miejsce.

Całkiem niedawno poproszono mnie, żebym wystąpiła na konferencji dla bibliotekarzy. Tylko że nie jako prelegent, ale… taneczna niespodzianka. Nie ukrywam, była to dla mnie nobilitacja i wielka przyjemność – zatańczyć dla osób, z którymi jestem zawodowo związana. I tak 11 października tego roku, po pierwszym dniu III Ogólnopolskiej konferencji “E-learning wyzwaniem dla bibliotek” w Częstochowie, której organizatorami byli m.in. Ośrodek Edukacji Informatycznej i Zastosowań Komputerów w Warszawie oraz Agencja Sukurs, wydawca miesięcznika „Biblioteka w Szkole” – zatańczyliśmy.

Kiedy organizatorka konferencji zapowiedziała jej uczestnikom taneczny akcent pokonferencyjny, nikogo nie zdziwił widok naszej pary na parkiecie. Taniec to dziś nic nadzwyczajnego, robią to niemalże wszyscy i wszędzie. Otwiera człowiek lodówkę – a tam tańczą… Dopiero kiedy wspomniano, że dla bibliotekarzy zatańczy również bibliotekarka – po sali przeszedł szmer zdziwienia.

Występ rozpoczęliśmy jive’em, nawiązując w nim do nieśmiertelnych stereotypów bibliotekarskich: na początku utworu miałam na sobie piękny, bury sweterek rodem z biblioteki (mojej babci!), oczywiście okulary i książkę obłożoną w znienawidzony przeze mnie szary papier.

Czytam więc sobie ulubioną pozycję każdego pracownika książnicy, czyli „Dziady” i wcale nie przeszkadza mi głośna i energiczna muzyka. Chłopakowi, który podbiega do mnie, nie przeszkadza z kolei, że jestem szarą myszką, którą zachwycić potrafi jedynie twórczość wieszcza narodowego, pozostawiając ją zupełnie nieczułą na skoczne rytmy przeboju „Wake me up” grupy „Wham!”.

Chłopak ucieka się do radykalnych sposobów zachęcenia mnie do tańca: zostaję gwałtownie pozbawiona książki, która szybuje gdzieś w dal (przeciągłe „uuuuu” na widowni). Mój partner taneczny pokazuje mi kroki, które powinnam wykonać, ale atrybuty biblioteczne skutecznie uniemożliwiają mi taniec. Pozbawiona ostatecznie sweterka i okularów tańczę już tak, jak powinnam.

Po jive’ie zatańczyliśmy jeszcze rumbę i cha chę. Nastrój był świetny, a parkiet najlepszy, na jakim do tej pory tańczyłam.

Tydzień temu znów pojechaliśmy na turniej. I znów – jak mówi się w żargonie tanecznym o miejscu na podium – było pudło.

Czasami zastanawiam się, czy gdybym 20 lat wcześniej trafiła do szkoły tańca, zamiast spędzać każdą wolną chwilę czytając, albo pomagając w bibliotece miejskiej – zamieniłabym książki na buciki do tańca? Chyba nie…

[polecamy także blog biblioteki w której pracuje utalentowana tanecznie bibliotekarka]

w tekście wykorzystano zdjęcia Katarzyny Tomczak

Tańcząca Bibliotekarka

Izabela Tumas

Jest pewna prawdziwa bibliotekarka, która także postanowiła upiększyć kilka ścian. Nazywa się Shushie i w portalu Flickr ma swoją galerię:

…a to tylko część z jej pomysłowych zdjęć!

Shushie ma też swojego bibliotekarskiego bloga i oczywiście stronę na facebooku.

Co sądzicie o niej i o jej akcji? Czy w Polsce jesteśmy gotowi na seksowne, odważne bibliotekarki?

Znany bokser, uciekając przed ludźmi, sławą i samym sobą wskakuje do przypadkowego pociągu. Rankiem budzi się na spowitej we mgle stacji “Mars”, w miasteczku, gdzie wszyscy mieszkańcy są pracownikami pobliskiej fabryki zabawek. Borys spędza w Marsie tylko jeden dzień, jednak dzień ten całkowicie odmieni życie zarówno jego, jak i mieszkańców. Niezwykle kunsztowna i poetycka opowieść o przeznaczeniu.

film obejrzycie klikając w ten tekst

(wystarczy tylko przebrnąć przez kilka reklam, dzięki którym właśnie film jest dostępny za darmo)

[rzeczona bibliotekarka z miasta Mars]

W portalu Iplex możecie także obejrzeć film “Bibliotekarz - Tajemnica włóczni” [jeśli jeszcze nie oglądaliście]

Miłego oglądania! Za darmo i legalnie!

Powstała ona w pracowni Angeli z “Zaczarowanej Krainy Angeli”, która tak pisze o swojej lalce:

Wymyśliłam sobie lalkę bibliotekarkę. Taka oto dama narodziła się w mojej głowie. Lalka ubrana jest w bluzkę z żabotem a na głowie nosi gigantyczny kok. Oczywiście jak przystało na bibliotekarkę, czyta książkę i nosi twarzowe okularki.

Czyż nie jest jedyna w swoim rodzaju? Mój mąż na jej widok parsknął śmiechem Mam nadzieję, że wywoła ona uśmiech również na waszych buziach.

[bibliotekarka wykonana ze szczegółami]

Więcej zdjęć znajdziecie na blogu Angeli.

W sieci znajdziemy jeszcze przynajmniej jedną , tym razem bibliotekarkę wydzierganą autorstwa użytkownika digiart skrytego pod nazwą ~malamyszka. Tak pisze ona o swojej lalce:

Celem twórcy ( w tym wypadku twórczyni czyli moim ) było obalenie mitu o tym iż bibliotekarki jako takie są na ogół brzydkie i pozbawione sexu. Za wzór wzięłam sobie Anię http://tatranka.digart.pl/ piękną dziewczynę której tę pracę całym sercem dedykuję. Oczywiście wełniana lala nie jest w stanie oddać całego uroku modelki ale starałam się bardzo. Osadźcie czy udało mi się obalić stereotyp

Obie “biblio-lalki” są przepiękne, a może Wy znacie jeszcze jakieś podobne arcydzieła rękodzielnictwa?

Do przemyśleń tych skłoniły mnie dwa teksty które zatrybiły w moim mózgu i włączyły proces myślenia. Pierwszy z nich dotyczy znikomej ilości kobiet zaangażowanych w tworzenie naszej wszech-matki Wikipedii, z drugim zetknąłem się podczas przygotowywania jubileuszowej prezentacji z okazji 60-lecia mojej biblioteki, gdzie także zetknąłem się z zatrważającą statystyką.Jednak po kolei!

Jak donosi New York Times w Wikipedii na jaw wyszła dość ciekawa tendencja. Pośród osób tworzących i edytujących hasła kobiety stanowią jedynie marne 13 procent. Wszyscy zastanawiają się co jest powodem takiej dysproporcji i jak zmienić tą nienaturalną tendencję. Autorzy ubolewają że tak słabo opracowane są np hasła dotyczące znanych projektantów— Manolo Blahnika or Jimmy’go Choo. Równie koronnym przykładem ma być to że wpisy na temat “Seksu w wielkim mieście” są krótsze od tych zna temat “Rodziny Soprano”.

Zachęcam też do przeczytania dyskusji w NYT nad tym jakże ciekawym zagadnieniem.

W obrabianych przez mnie danych na potrzeby wspominanej wcześniej jubileuszowej prezentacji, zestawiony został stosunek zatrudnienia mężczyzn i kobiet na przestrzeni istnienia biblioteki. Były to dane z tal 1951 i 2011. Muszę stwierdzić że były to dane przerażające (dla nas mężczyzn)! Poniżej umieszczam procentowy wykres poglądowy:

Widać na wykresie zdecydowany przewrót płciowy. Na początku lat pięćdziesiątych byliśmy jeszcze, my mężczyźni, większością, a po 60 latach zmarginalizowani zostaliśmy do marnych 15 procent! Wykres jest bardzo wymowny: mała granatowa wyspa tłamszona przez nawałnicę kobiecej bieli.

Temat może dla część z Was może się wydać nudny i przechodzony w różnych mediach branżowych, ale ja jestem zdania, że budzenia sumień nigdy dość!

Zadaję więc pytanie jak to wygląda w waszych bibliotekach. Wpisujcie w komentarzach szacunkowe liczby i własne opinie na ten temat.

A może by tak parytet płciowy w bibliotece? ;]

A no nie wyglądam… Nie noszę szaro-burych ubrań, w tym spódnic do kostek i pulowerka Nie posiadam również okularów w rogowej oprawie ze szkłami o kosmicznej dioptrii. Nie wiążę włosów w kucyk nad karkiem i nie chowam się między regałami. Nie piję kawy całymi dniami, codziennie robię do pracy staranny makijaż i czasem nawet zdarza mi się założyć szpilki.  Nie jestem cicha, spokojna, bezbarwna i nudna (choć to akurat może nie mnie oceniać ). I uwierzcie, mam dużo mniej niż 80 lat.

Mówiąc kolokwialnie, działa mi na nerwy ten stereotyp, który wciąż w społeczeństwie pokutuje i przestać nie zamierza. Który mówi o tym, że nie mamy prawa do modnego ubioru czy ciekawej osobowości. Który skazuje nas na pokrycie kurzem między półkami. Nie godzę się z tym, że ludzie słysząc, że jestem bibliotekarką, mówią: Super praca! Cały dzień nic nie robisz, a pensję dostajesz. Tylko te 8 godzin wysiedź.. A macie tam chociaż komputery, bo o Internet nie pytam?

Drażni mnie fakt, że w świadomości ludzi biblioteka wciąż jawi się jako ciemne, zakurzone miejsce, gdzie bibliotekarze, snując się jak ćmy między regałami, marzą tylko o tym, żeby jakoś przetrwać dzień. Że jakoś nie może przebić się informacja, że biblioteka powoli staje się centrum medialnym, gdzie pracują wysoko wykwalifikowani bibliotekarze, którzy nieustannie muszą się dokształcać, żeby wyjść naprzeciw prężnie rozwijającemu się społeczeństwu informacyjnemu. Że jako przeciwwaga dla powszechnie wykorzystywanej Wikipedii wciąż pozostajemy najbardziej kompleksowym, rzetelnym i wartościowym źródłem informacji.

Drażni mnie również niedocenianie naszej pracy niejako odgórnie wyrażające się w głodowych pensjach, które chcąc nie chcąc  wykształcają w nas niezwykłe mechanizmy walki o przeżycie. Najlepiej chyba ujął to mój Tata, który pewnego dnia oznajmił: „Pensję dostajesz 28? No, to akurat do 1 ci starczy…”

Powiało frustracją? A no powiało. Bo pracuję w tym zawodzie zaledwie 9 miesięcy, a nieustannie każdego dnia zmagam się ze stereotypami. Bo można być „wziętym architektem” tudzież „wziętym prawnikiem” czy lekarzem, a spróbujcie być „wziętym bibliotekarzem”. Brzmi śmiesznie?

Jestem Bibliotekarką. Robię to, o czym marzyłam od zawsze, dla czego kształciłam się przez 5 ciężkich lat. Wykonuję zawód, który każdego dnia stawiając przede mną nowe wyzwania wymaga olbrzymiej kreatywności. I marzę o dniu, w którym zrozumieją to nie tylko moi Koledzy po fachu.

pozdrawiam
Kaśka

Ogólnie zauważyliście jak to nasz ebibek się zaczął ostatnio modernizować, zmieniać i uprzyjemniać. Bardzo dobrze. Szkoda tylko że potrzebny był do tego poważny konkurent jaki wchodzi na rynek [i nie chodzi mi tutaj o Pulowerka].. czyli Program Rozwoju Bibliotek.

Zakulisowe wieści donoszą, że władze EBIBu odrzuciły wysuniętą przez Program Rozwoju Bibliotek propozycję współpracy i jednocześnie dziwnym trafem wznowiona została dyskusja, co by tu zmienić i zmodernizować. Wnioskuję, że mechanizmy konkurencji zadziałały także i na ospałym rynku bibliotekarskim i ktoś się wystraszył, że może przestać być naj-serwisem. Walka zapowiada się długa i wyrównana: Ebib ma za sobą doświadczenie, treść i rzesze przyzwyczajonych czytelników, PRB z kolei ma wizję, energię i świeżość, co widać choćby w projekcie ich strony. Monopole muszą upaść… lecz szanse są wyrównane. A jak dwóch się bije to wiadomo kto korzysta…

[baner promujący mówi wiele…]

Mnie martwią jednak sposoby w jaki EBIB stara się zmieniać wizerunek swojego szacownego portalu bibliotekarskiego. I tutaj dochodzimy do sedna, czyli prymaaprilisowego konkursu  fotograficznego. Do mnie jakoś to nie przemawia. Bo kiedy nagle zacna pani bibliotekarka z dużym przebiegiem i jeszcze większą wiedzą specjalistyczną nagle przyszła by do pracy odpicowana jak na odpust, w krótkiej spódniczce, z różowymi włosami i tipsami długości 20 cm to byłoby to co najmniej niesmaczne lub świadczyło, że coś z tą szacowną [naszą przykładową] bibliotekarką jest nie do końca dobrze. Metafora łatwa do zrozumienia.

Tak też z okazji 1 kwietnia dostajemy konkurs fetyszystyczno-seksistowski:

To jest cytat:

„Migawki zza bibliotecznej szafki”, w którym zapraszamy do nadsyłania zdjęć w 3 kategoriach:

1. Pięta Bibliotelesa - obuwie, jakie noszą bibliotekarze w pracy,
2. Sexy librarian – interpretacja tematu dowolna (kategoria nie tylko dla Pań…),
3. Zabawa formą – zdjęcia z kategorii 1 lub 2 poddane obróbce. Możliwe fotomontaże, kolaże, dodawania lub odejmowania elementów, łączenia kilku fotografii lub zmiany oryginalnej kompozycji itp).

Fotografowanie obuwia kojarzy mi się z popularnymi filmikami dla fetyszystów stóp, których możecie znaleźć całe tony w serwisach takich jak Youtube. Co ciekawe wiele z nich kręconych jest właśnie w bibliotekach [o czym pisaliśmy jakiś czas temu] . Rozumiem że kwiecień będzie w EBIBie miesiącem “foot fetishu” …

Druga kategoria “sexy librarian” to kwintesencja seksistowskiego podejścia do bibliotekarek i bibliotekarzy. Jak można kreować pozytywny stereotyp bibliotekarstwa na zewnątrz, skoro największy portal zachęca do robienia “seksownych” zdjęć, uprzedmiotawiających bibliotekarkę do wampa z marzeń erotycznych [o tym zresztą też pisaliśmy] zamiast [nawet w żartach] starać się pokazywać ze bibliotekarze to ludzie pomysłowi, kreatywni, niekonwencjonalni, którzy mają coś więcej niż seksowne ciało.

Zgaduję że wśród nadesłanych prac znajdą się i takie które przekornie ujmą tematykę w inteligentny i gustowny sposób, jednak nadal nie podoba mi się takie podejście do “przymrużania oka” na naszą profesję.

Zastanawiam się czy sponsor konkursu dobrze przemyślał w jaki sposób wykorzystane zostanie jego logo i dobre imię… zakładam że wiedział.

Na koniec pytani: Czyżby EBIB w kwietniu starał się być bardziej pulowerkowy niż pulowerek kiedykolwiek będzie?

Ja ze strony redakcji pulowerka obiecuję, że my nie zamierzamy być ani trochę ebibowi…

***

.…i na zakończenia mądre słowa, parafrazując klasyka:

EBIBie i SBP nie idźcie tą drogą!

pozdrawiam i czekam na reakcję

MR

Według relacji, 23-letni Nigel Mandela Harper (na zdjęciu obok) zachowywał się w bibliotece nieodpowiednio i został upomniany przez dyżurującą bibliotekarkę. Zaczął po prostu głośno śpiewać, rapując i przeklinając w trakcie - mówi jedna z czytelniczek, pragnąca zachować anonimowość. Bibliotekarka podeszła do niego, poprosiła o spokój i powiedziała, że takiego języka nie można używać w bibliotece. A on powiedział “OK”.

Mężczyzna jednak nie przestał i zachowywał się coraz głośniej, więc bibliotekarka powiedziała, żeby wyszedł. Wtedy Harper uderzył ją w twarz, rzucił na podłogę i zaczął bić. Inni czytelnicy natychmiast powstrzymali napastnika i przytrzymali go do chwili przyjazdu policji.

Harper został aresztowany i oskarżony o napaść. Okazało się, że mężczyzna ma już sporo na swoim koncie, między innymi trzy inne napaści i kradzież. W lutym br. został skazany na 140 dni więzienia.

Materiał wideo z całego tego zajścia prezentujemy poniżej:

I teraz niech ktoś jeszcze powie, że praca w bibliotece jest spokojna i bezpieczna…

MM

Otóż w internecie, nie wiem czy nie uszło to waszej uwadze, zaczęły pojawiać się bogate galerie, w których aż klei się od seksu. I nie są to bynajmniej podstrony „Playboya” czy „Hustlera”: potentatów owego przemysłu, a z hentai mają wspólnego tyle co zeszłoroczny śnieg. Żeby jednak nie było podejrzenia o szerzenie bibliotecznej pornografii objaśnię, że popularne obrazy przedstawiające kibić żeńską podczas intelektualnej uczty książkowej są wolne od podobnych bezecnych skojarzeń.

Wszystko ma swoje praktyczne wytłumaczenie. Otóż przeróżne, fantazyjne i zakrawające o dziwaczność pozycje da się wytłumaczyć tym, że czytając przez dłuższy czas wskazane jest gramolenie czy przeciąganie się, czasami wypięcie tego i owego:

Na wskazanym obiekcie widoczne jest nic innego jak zaciekawienie z pewnością zawiłą fabułą czytanego dzieła. Tylko nicpoń czy huncwot będzie miał zdrożne skojarzenia.

Dzięki propagowanej przez portal Widelec „akcji czytelniczej” możemy ujrzeć najprzedniejsze gwiazdy prężące swe ciała pod ciężarem lektury, takie jak: Marilyn Monroe, Pamela Anderson czy Winona Ryder… [albo Megan Fox - dop. MR]

Swoją drogą wszystkie te działania służą godnemu celowi: czytanie jest modne!

Mała zagadka, ze strony obmawiamy.pl:

Ma ktoś ochotę na czwartkową zagadkę ?
Jak tak to skupcie się.

Pewna dziewczyna uważnie przypatruje się pewnemu przedmiotowi.
Trwa to 12 godzin. Początkowo prawa część tego przedmiotu jest gruba, z czasem robi się coraz cieńsza. I odwrotnie lewa strona - najpierw cienka, później staje się grubsza.

Pytanie: Co robi ta dziewczyna?
Podpowiedz:  Często to robicie (mamy nadzieje)

Chodzi o.…

.…wiadomo - CZYTANIE.

KOT

Fabuła: Młoda bibliotekarka przyłapuje pewnego młodego człowieka, który wyrywa z książek wszystkie strony o numerze 198. Okazuje się, że jego była ukochana zostawiła mu wiadomość na stronie 198, jednak nie zdradziła mu jej tytułu. Bibliotekarka, jako że młodzieniec jest przystojny, a ona wolna, postanawia mu pomóc… Dalej fabuła jak w klasycznym romansie.

Tak czy inaczej, niezależnie od zapatrywań na romantyczne twory filmowe, warto go obejrzeć. Dowiemy się z niego jak wyglądają tam biblioteki, jak żyją tamtejsi bibliotekarze, jakie mają problemy. Co ckliwsze osoby może nawet się wzruszą, może uśmiechną.

Film jest w języku koreańskim, ale na szczęście z angielskimi napisami. Umieszczony został w portalu YouTube w 9 częściach.Proszę usiąść wygodnie i zapraszamy na seans.

Część 1

httpv://www.youtube.com/watch?v=Q1jXSynOoZg

Część 2

httpv://www.youtube.com/watch?v=g1PY4gc7RJU

Część 3

httpv://www.youtube.com/watch?v=wGtTVsYQQ9M

Część 4

httpv://www.youtube.com/watch?v=32J9i5Kn5Ug

Część 5

httpv://www.youtube.com/watch?v=0yiWwrnG6UU

Część 6

httpv://www.youtube.com/watch?v=negcxOfEW0w

Część 7

httpv://www.youtube.com/watch?v=9M8ijVo1fJI

Część 8

httpv://www.youtube.com/watch?v=kNXqZGqnP-I

Część 9 [ostatnia]

httpv://www.youtube.com/watch?v=5OAk6W7qwco

MR