Jak się okazuje, w Japonii już nad tym pracują:

Robot o ile można zrozumieć z filmu, jest automatycznym bibliotekarzem, który sam sobie chodzi po narysowanej trasie, chwyta książki i zgodnie z kolorem okładki odkłada je do odpowiednich pudełek. Może nie za wiele, ale jak na początek to zrobiło na mnie spore wrażenie.

Ciekawe czy taka technologia ma szansę na trwałe zagościć w bibliotekach… jak uważacie?

Tak, to ten kosmiczny bąbel, który wyrósł sobie na łące. Wygląda nieziemsko, ale prawdziwa nowoczesność to nie kopulasta konstrukcja ze szkła i stali. To co jest naprawdę interesujące kryje się w głębi. Kilka metrów pod ziemią. Może poniższy obrazek będzie dla was podpowiedzią:

Biblioteka Manuseto to praktycznie bezobsługowa, samodzielna i zautomatyzowana jednostka, która w swoich fundamentach posiada zautomatyzowany system magazynowy. Robo-dźwig, komputer i metalowe skrzynki. Proste. Zobaczcie jak to działa:

Przestrzeń magazynowa może pomieścić około 3,5 mln książek na przestrzeni, która w tradycyjnym systemie przechowywania starczyłaby zaledwie na ułamek tej masy. Dodatkowo od strony architektonicznej, pozwala to zrezygnować z kwadratowych klocków (najbardziej optymalnego kształtu przestrzeni magazynowej), na rzecz bardziej fantazyjnych i miłych dla oka kształtów. Jeśli mowa o wkomponowywaniu budynków w przyrodę, to biblioteki takie jak Manuseto idealnie spełniają tą ideę.

Jeśli chcielibyście zbudować sobie coś podobnego to potrzeba jedynie 81 mln dolarów, a na poniższych filmikach zobaczycie jak to zrobić. The making of:

W bibliotece oprócz czytelni, podziemnego magazynu jest jeszcze pracownia digitalizacji oraz konserwowania książek. Jednym słowem wymarzone miejsce pracy

Na zakończenie jeszcze niewielka galeryjka tej przepięknej biblioteki:

A może któryś z naszych czytelników był już w tej bibliotece?

• Anna Nafalska
• Maria Kirkiewicz
• Marta Józefczyk
• Marta Burdalska

---

Anna Nafalska

Temperaturę mamy wysoką,
Piękne widoki cieszą nam oko.
Szkoda czasu na siedzenie w domu,
Trzeba korzystać - wakacje mamy raz w roku!
Ale pamiętajcie moi drodzy jedno…
Leniuchowanie to nie wakacji sedno.
To czas rozrywki, luzu i spotkań,
Ale w wakacje mądrym pozostań!
On żeby pomóc, tam na Ciebie czeka…
Kto taki?! Rzecz jasna, Twój Bibliotekarz!
Wyłącz telewizor, weź książkę do ręki
I odleć do krainy marzeń bez pkp-owej męki!

---

Maria Kirkiewicz

Ale akcja, ale akcja
bibliotekarz na wakacjach !
Się nie nudzi, się nie nudzi
nie narzeka
nie marudzi.
O nic ludzi się nie pyta
tylko czyta ,
czyta,
czyta…
Rozczytuje, zaczytuje
i w obłokach lewiatuje.
Co za akcja,
co za akcja
bibliotekarz
po…wakacjach
się nie nudzi, się nie nudzi
nie narzeka
nie marudzi.

Co bibliotekarz robi w wakacje?
Urządza sobie same atrakcje.
Stos książek ma spakowany,
bo urlop już zaplanowany.
Nad polskim morzem bibliotekarz czyta.
Na górskim szlaku też za książkę chwyta.
W autobusie, samolocie, czy na rowerze
On zawsze książkę ze sobą bierze.
A gdy się stęskni…z wolnego wraca ,
bo w bibliotece świetna jest praca.

---

Marta Burdalska - Bibliotekarz na wakacjach

Bibliotekarz mądry człowiek,
tylko spytasz, zaraz powie.
Czy to praca, czy wakacje
bibliotekarz znów ma rację.

---

Gorąco zachę­camy do się­gnię­cia po pióro lub kla­wia­turę i stwo­rze­nie wier­sza o tema­tyce wakacyjno-bibliotekarskiej (jeśli jesz­cze tego nie robi­cie!). Z przy­jem­no­ścią oznaj­miamy także, że spon­so­rem nagród, ksią­żek o Pre­celce, myszce-bibliotekarce, autor­stwa Agaty Widzowskiej-Pasiak jest Wydaw­nic­two Wilga.

Nad­sy­łaj­cie swoje pro­po­zy­cje na adres redakcja@pulowerek.pl z tytu­łem “kon­kurs wakacyjny”

…a wię­cej infor­ma­cji o kon­kur­sie w ogło­sze­niu ini­cju­ją­cym naszą zabawę!

• dwóch dziennikarzy od razu usłyszawszy pytanie rozłączyło się
• jeden rozłączył się dopiero po chwili
• Jedna bibliotekarka powiedziała “Przestań do mnie dzwonić Steven” …dziennikarz nie nazywa się Steven
• Sześciu bibliotekarzy ostatecznie zgodziło się podać swój email

… ale tylko jeden spośród nich odpowiedział na pytania zadane w wywiadzie. Był to B.David, szef biblioteki w Mississipi.

[Słowem komentarza, muszę stwierdzić, że jak na instytucję, która ma służyć społeczeństwu i udzielać mu informacji, jej pracownicy wykazali się godnym podziwu olewactwem i brakiem kompetencji. Niemniej myślę, że u nas nie byłoby lepiej.]

Przejdźmy do co ciekawszych fragmentów wywiadu, a całość możecie przeczytać (nieudolnie) przetłumaczoną przez google tłumacza.

Co jest najbardziej satysfakcjonujące w twojej pracy?

Szczerze mówiąc, może zabrzmi banalnie, lubię pomagać czytelnikom. Szczególnie tym, którzy są wściekły jak diabli, bo regulamin nie pozwala im wypożyczyć już książek, bo mają ogromne grzywny i 20 lub więcej książek na koncie. Lubię pomagać im dlatego, że dla mnie jest to, co jest właśnie sensem biblioteki. Chodzi przecież o niesienie pomocy tym, którzy jej potrzebują. Patrzę na osobę i zdaję sobie sprawę, że prawdopodobnie w ich życiu dzieje się  bardzo dużo “gówna” i te ogromne grzywny w bibliotece to tylko kolejny kamień do ich ciężkiego życia. Ale praca z nimi, to wyjaśnianie dlaczego mają grzywny, mówienie im, że staramy się być sprawiedliwi dla wszystkich naszych użytkowników. W bibliotece są dziesiątki ludzi, a każda z nich ma swoją historię. Wystarczy tylko się zatrzymać i ich posłuchać.

Jak pachnie twoja biblioteka?

Najczęściej sztucznym drewnem i środkami czyszczącymi.

Jakie jest najbardziej irytujące dla bibliotekarza pytanie?

“Co ty właściwie robisz przez cały dzień?”

…więcej ciekawostek znajdziecie w oryginalnym wywiadzie.

Słowem komentarza. Biblioteki publiczne w Stanach Zjednoczonych są inne od naszych. W nadwiślańskich bibliotekach czytelnik jest daleko na szarym końcu listy ważności. Jest często niechcianym natrętem, który przychodzi przeszkadzać bibliotekarzowi w pracy. …Na szczęście się to zmienia i może za jakiś czas bibliotekarze zaczną interesować się problemami swoich chlebodawców.

Nie będziemy odbierać Wam przyjemności odkrywania kolejnych etapów (a właściwie to jednego, tego samego etapu) gry, więc nie przedłużając, zapraszamy do poświęcenia przerwy śniadaniowej na przygody pani bibliotekarki.

Do przemyśleń tych skłoniły mnie dwa teksty które zatrybiły w moim mózgu i włączyły proces myślenia. Pierwszy z nich dotyczy znikomej ilości kobiet zaangażowanych w tworzenie naszej wszech-matki Wikipedii, z drugim zetknąłem się podczas przygotowywania jubileuszowej prezentacji z okazji 60-lecia mojej biblioteki, gdzie także zetknąłem się z zatrważającą statystyką.Jednak po kolei!

Jak donosi New York Times w Wikipedii na jaw wyszła dość ciekawa tendencja. Pośród osób tworzących i edytujących hasła kobiety stanowią jedynie marne 13 procent. Wszyscy zastanawiają się co jest powodem takiej dysproporcji i jak zmienić tą nienaturalną tendencję. Autorzy ubolewają że tak słabo opracowane są np hasła dotyczące znanych projektantów— Manolo Blahnika or Jimmy’go Choo. Równie koronnym przykładem ma być to że wpisy na temat “Seksu w wielkim mieście” są krótsze od tych zna temat “Rodziny Soprano”.

Zachęcam też do przeczytania dyskusji w NYT nad tym jakże ciekawym zagadnieniem.

W obrabianych przez mnie danych na potrzeby wspominanej wcześniej jubileuszowej prezentacji, zestawiony został stosunek zatrudnienia mężczyzn i kobiet na przestrzeni istnienia biblioteki. Były to dane z tal 1951 i 2011. Muszę stwierdzić że były to dane przerażające (dla nas mężczyzn)! Poniżej umieszczam procentowy wykres poglądowy:

Widać na wykresie zdecydowany przewrót płciowy. Na początku lat pięćdziesiątych byliśmy jeszcze, my mężczyźni, większością, a po 60 latach zmarginalizowani zostaliśmy do marnych 15 procent! Wykres jest bardzo wymowny: mała granatowa wyspa tłamszona przez nawałnicę kobiecej bieli.

Temat może dla część z Was może się wydać nudny i przechodzony w różnych mediach branżowych, ale ja jestem zdania, że budzenia sumień nigdy dość!

Zadaję więc pytanie jak to wygląda w waszych bibliotekach. Wpisujcie w komentarzach szacunkowe liczby i własne opinie na ten temat.

A może by tak parytet płciowy w bibliotece? ;]

Przełomowym momentem był moment kiedy jego tata zajęty oglądaniem 34 edycji wyścigu pokoju dał kilkuletniemu wówczas malcowi Trybunę Ludu do zabawy. To zmieniło na zawsze życie Krzysia. Gniótł ją, miętosił, szeleścił, aż w euforii łamanych i gniecionych włókien socjalistycznego zagłuszył niesamowity finisz pierwszego Lecha Piaseckiego pierwszego od 10 lat polskiego zwycięzcy wyścigu. Dostał za to od taty porządne lanie.

Kolejny epizod to kolejne lanie kiedy pozgniatał tacie pewnego sobotniego popołudnia pozgniatał tacie wszystkie puszki po piwie marki Faxe, które tak dumnie ustawiał na meblościance. Kiedy rodzice poszli na brydża do sąsiadów, on zostając sam z dwoma kanałami telewizji polskiej, wdrapał się po wiórowych płytach meblościanki firmy Kętrzyn w kolorze ciemny orzech. Najpierw chciał się przyjrzeć tajemniczemu przedmiotowi uwielbienia swego ojca. Duża puszka wymknęła się jednak mu z malutkich rąk i oderzyła o podłogę wgniatając cały bok o ławę (tejże samej firmy Kętrzyn, lecz w kolorze jasny orzech, gdyż taki jedynie był już na stanie). Krzyś by ukryć swoje wykroczenie postanowił pozbyć się dowodów. Postawił wklęsłą już puszkę i zaczął naciskać na nią swoja małą, obutą w kapeć nogą. Puszka kurczyła się, skręcała i zapadała do środka im bardziej na nią naciskał. Towarzyszył temu chrzęst i zgrzyt, który wywoływał na twarzy Krzysia euforyczny uśmiech. Kiedy jednak puszka stała się pogiętym metalowym naleśnikiem pod stopą chłopca euforyczny nastrój ustąpił panice. Coś jednak popchnęło go znowu na wysokości meblościanki by ściągnąć kolejną puszkę… i do kolejnego aktu miażdżenia. Rodzice znaleźli go radośnie śpiącego wśród sterty zgniecionych, bezcennych jak na ówczesne czasy, puszek. Dostał za to od taty porządne lanie.

Później, kiedy już przestał go boleć przysłowiowy tyłek po kryjomu odkrywał przyjemności miażdżenia. Orzechy w drzwiach. Makaron z zupki chińskiej. Opakowanie po batonie Kukuruku. Wszystko co można było ścisnąć, pozginać, zmienić jego rozmiar na mniejszy za pomocą czystej brutalnej siły. Krzyś, a w sumie już dorastający Krzysiek tak właśnie odkrywał swoje pasje. Odkrywał w sobie… miażdżyciela.

Z czasem przestawało mu to wszystko wystarczać dla zaspokojenia jego żądzy. Najpierw znudziło go gniecenia orzechów, a za jakiś czas nawet jego ulubione puszki przestały przyprawiać go o dreszcz emocji. Jednocześnie Krzysiek zaczął stawać się Krzysztofem, a że po szkole obmyślał jedynie sposoby miażdżenia różnych rzeczy, słabo mu szło z nauką… a że na dodatek był aspołeczny został więc bibliotekarzem. W sumie to nawet nie bibliotekarzem z prawdziwego zdarzenia, a tylko magazynowym popychadłem. Jemu to jednak nie przeszkadzało dopóki miał swoje miażdżenie.

Poważne problemy zaczęły się kiedy w magazynie zamontowano pewnego razu mechaniczne regały. Kiedy któryś ze współpracowników przez przypadek zmiażdżył książkę przesuwając regał, Krzysztof odkrył sekretne zastosowanie dla nowego urządzenia w magazynie. Zaczął od nowe przeżywać wszystkie swoje pasje. Zostawał po godzinach by miażdżyć między regałami orzechy, jabłka, zupki, puszki i pluszowe misie. Dociskał korbą z całej siły. Regały trzeszczały a on odczuwał ekstatyczna radość kiedy przedmioty poddawały się jego sile.

Życie jest jednak przekorne i popołudniowe szaleństwa z regałami powoli przestawały go cieszyć. Z dnia na dzień Krzysztof coraz bardziej zapadał się w sobie. Zapuścił nawet brodę, która była jego niemym krzykiem o kolejne miażdżenia. Próbował ratować swoją namiętność, urozmaicać swoje seanse miażdżenia.

Sam nie wiedział do końca kiedy pierwszy raz pojawiła się w jego głowie zbrodnicza myśl o zmiażdżeniu czegoś… bardziej żywego. Zgrozo. Przestały go już ostatecznie cieszyć zabawy z regałami. W ramach resentymentu próbował nawet ratować się kupując w supermarkecie piwo marki faxe…

Niestety, otworzył w swojej głowie drzwi, których nie dało się już zatrzasnąć… .

[ciąg dalszy nastąpi]

Niezły wyczyn londyńskiego naukowca. Jednak owym miłośnikiem wiedzy okazał się skromny bibliotekarz o zaskakujących i budzących konsternację zdolnościach. Choć pan Martin Duncan utrzymywał, że paranormalne zdolności nabył przypadkowo, powtórzył hipnozę na „szczypcowatym” losowo wybranym zwierzaku. Może by tak zamiast homara zacząć czarować czytelników, zwłaszcza tych z mylnym PRL-owskim przekonaniem, że wystarczy przyjść do biblioteki, a reszta się „sama przyniesie” do ręki i głowy petenta.

Niestety tylko w pierwszej połowie, ubiegłego stulecia bibliotekarskie szeregi wyposażone były w taką moc. Udokumentowany pokaz nie tylko udowodnił że bibliotekarz może rozluźnić każdą dziką zwierzynę, ale też wprowadzić w szczególny trans, w którym skorupiaki stanęły odwrócone do góry dnem i nieruchomo, przez pięć minut. Teraz tego cudu może dokonać tylko szybkie łącze.
O ścisłym związku zwierząt i bibliotekarzy mówili także inni pomysłowi Brytyjczycy, znani w świecie szerokim pod nazwą; „Monty Python”. W jednym ze swych skeczy wypowiadają kliniczne zdanie: Widzisz, ja nie wierzę, że biblioteki powinny być szarymi miejscami, w których ludzie siedzą w milczeniu, i to było główną przyczyną naszej polityki zatrudnienia dzikich zwierząt, bibliotekarzy.

Zaskakujące zdanie w omawianej kwestii należy także do jednego z komicznych Braci Marks, Groucho, który zamiast milusińskiego skorupiaka wolał kudłaty symbol wierności:

Poza psem, książka jest najlepszym przyjacielem człowieka. Wewnątrz psa, jest zbyt ciemno, żeby czytać.

Tak, drzemią w nas furie, dzikie zmysły. Które jednak (jako przedstawiciele homo sapiens) zdołaliśmy nauczyć się trzymać na wodzy… lub na chociażby, homarze.

KOT

Biblioteka dzieli sie na części. Jest część udostępniana czytelnikom, tam znajduja się bibliotekarki reprezentatywnie wystawione na widok. Jest część “techniczna”, czyli wszystkie opracowania gromadzenia i inne skontra. Tam znajdziesz panie przemądre i przemyślne. Jest też w końcu i część administracyjna gdzie pracują kobiety sukcesu. Jest też… o tym się nie  mówi przecież głośno… jest też hades… magazyn. Tam znajdziesz najczęściej mężczyzn, którzy przyszli żon szukać i popadli w biblioteczną niełaskę. Teraz do końca świata sęp im będzie wątrobe wyjadał i między regałami stopę miażdzył.

Tak to wygląda z zewnątrz. Jednak nasz biblioteczny kasanowa przyjął taktykę zgoła inną. Postawił bibliotekę na głowie i tak z pozycji magazynu najlepiej mógł wszystko i wszystkich obserwować (od dołu, co kasanowie na rękę było), mógł snuć plan zaciągnięcia którejś z pracownic do ołtarz… po uprzednim zaciągnięciu jej do magazynu.

Szybki epizod z poczatku kariery, kiedy w czytelni przyszło mu ksiażki dozorować, nauczyl go dużo o umysłowości bibliotekarek. Bo postanowił zagrać w otwarte karty i przyszedł do lady, strój najlepszy ubrał i oświadczył, że żony szuka, a chętne kandydatki mogą się do niego zgłaszać w dowolnym czasie na rozmowę kwalifikacyjną, najlepiej z RMUĄ, odcinkiem wypłaty, zdjęciem swojej matki i wyciągiem z księgi wieczystej wskazującym na posiadanie mieszkania. Niestety oprócz konsternacji, nie odniosło to zbyt wielkiego skutku. Bezpośrednie rozmowy z wytypowanymi przez niego kandydatkami tak samo rezultatów nie odnosiły. Wszystkie jego komplementy odbijały sie niczym niemieckie pociski od pancernego pancerza czołgu Rudy 102. Podręcznikowe metody neurolingwistycznego programowania odbijały się od grubych denek bibliotecznych okularów, ciasteczka wchłaniane były bez skutków sercowych. Pozstało mu jedynie ponowienie swojego apelu wobec zebranej załogi czytelni i postawienie ultimatum z votum. I tutaj powinna skończyć się miłosna odyseja. Jedna z bibliotekarek poczuwszy drganie serca powinna zerwać się ze smyczy konwenansów i rzucić w ramiona młodego adepta bibliotekarstwa. Nie tak jednak bywa i nie tak tym razem było. Ultimatum razem z votum nie zostały docenione, ktoraś z tzw koleżanek doniosła do Olimpu, a młodzieniec zesłany został do Hadesu.

I teraz z mrocznych korytarzy oddolnie wypatruje swojej ofiary. Bo przecież zostały jeszcze 132 bibliotekarki pracujące w tym gmachu! To że nie chciało go tych 8,  nie znaczy że inne się nie skuszą. Nawet zaktualizował swoje expose o to że nawet rozwódka i nawet panna z dzieckiem mogą mieć jeszcze szansę. Nawet poczeka na rozwód jeśli będzie taka konieczność.

No bo przecież był kiedyś taki jeden co moc miał nad kobietami, a był tylko bibliotekarzem. Wziął go nasz bohater za przykład i żyje z tym sam dalej. Nie tak jak Giacomo Casanova.

Film możecie obejrzeć całkowicie za darmo, w 100% legalnie w internetowym serwisie filmowym Iplex.pl. Wystarczy że obejrzycie kilkunastosekundową reklamę, potwierdzicie że jej przekaz do was dotarł i już możecie cieszyć się setkami pełnometrażowych filmów za darmo. W serwisie znajdziecie sporo innych ciekawych filmów, które umilą wam wakacyjną pracę!

Film Bibliotekarz III: Klątwa kielicha Judasza znajdziecie pod tym linkiem.

Film opowiada o bibliotekarzu, znanym z poprzednich części bibliotecznym Indianie Dżonsie, który postanawia w końcu udać się na zasłużone wakacje. Jednak i wtedy praca i piękne kobiety nie dają mu spokoju. Dużo biegania, skakania, akcji i atrakcji. Tak zachęca zwiastun:

Miłego seansu!!!