***

Tararararara! Obwieszczamy wszem i wobec, że Pulowerek pl doczekał się pierwszego papierowego zauważenia w naszych branżowych czasopismach. Ten historyczny moment zawdzięczamy “Bibliotekarzowi” organowi Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Otóż napisali o nas krótką wzmiankę w dziale “W kilku słowach”, gdzie na stronie 33 możecie przeczytać kilka zdań o naszym portalu. Cóż… to może raczej notatka niż pełnowymiarowy artykuł na pierwszej stronie ogólnopolskiego dziennika. No ale od czegoś należy zacząć.

Od dziś nawet ci co nie maja dostępu do sieci mogą (a wręcz MUSZĄ!)  się dowiedzieć o istnieniu Pulowerka!W tym samym dziale znajdziecie także informacje o zaprzyjaźnionym z Pulowerkiem jednoosobowym tabloidzie bibliotekarskim Robaki, z którego doniesień czasami korzystamy i któremu także gratulujemy prasowej wzmianki.

Jesteśmy zaszczyceni i nie ukrywamy radości z posiadania pierwszej papierowej “prasy”. Możemy w takim razie otworzyć dział prasowy, który miejmy nadzieję będzie się rozrastał ku chwale Pulowerka. Pozdrawiamy redaktorów “Bibliotekarza” i nieskromnie zachęcamy do umieszczenia szerszego tekstu. Za informacje dziękujemy czujnej czytelniczce Pulowerka p. Ani.

***

W drugiej części zamieszczamy list od naszej czytelniczki podpisującej się nickiem Gabusia:

“Elektroniczny katalog o zgrozo co to jest.…”

Pracuję w bibliotece naukowej dość spory kawał czasu i obserwuję dosyć interesujący przypadek socjologiczny. Studenci odwiedzający szanowne mury biblioteki na pytanie cytuję “Czy przeglądała Pani/Pan zawartość katalogu OPAC” reagują zdziwieniem oraz pytaniem a co to jest ten katalog. No włos się jeży na głowie choć mam długie włosy [nie nie nie upinam je w biblioteczny koczek:-)] Nie ma problemu z chęcią tłumaczę jak zgłębiać tajemnice poszukiwania w katalogu.
Jak już przebrniemy przez jakże “arcy trudny” proces oswajania studenta z katalogiem, trochę czasu upływa nim student zrozumie co to jest hasło przedmiotowe lub czym różni się sygnatura od numeru inwentarza. Kolejno przechodzimy niestety do kształcenia studenta z zakresu korzystania z aparatu naukowego książki. Wiele razy po podaniu czytelnikowi książki po chwili przekartkowania książki osobnik podchodził żeby było śmieszniej
do koleżanki zwracając publikację stwierdzając że w tej książce nie ma tego co szuka. Więc zmuszone jesteśmy zaznaczać kartką stronę na której znajduje się dana informacja (niestety w warunkach spadku czytelnictwa i powszechnych kserówek każdy czytelnik jest na wagę złota) nie chcę wiedzieć czy student umie korzystać z encyklopedii bo podejrzewam że i takie osoby się znajdą.
Zdarza się że studenci machając nam przed nosem zestawieniem bibliograficznym prosi o tę książkę : przykład z życia bibliotecznego “Cenzura czasopism w Królestwie Polskim na przełomie XIX i XX wieku. / Marek Tobera // Przegląd Historyczny. - 1989, z. 1, s. 41-67″ Sytuacja nr 2: podaję oprawny rocznik Pamiętnik Literacki i słyszę odpowiedź: “ale Ja chciałem gazetę a nie książkę”. Dramat po prostu dramat.
Rozumiem, że tworząc bibliografię do pracy licencjackiej lub magisterskiej obecnie zaczynamy od google.pl ale gdzie jest myślenie tego nie wiem jestem przerażona tym co się dzieje.

Pozdrawiam Gabusia

***

Na zakończenie skecz naszego ulubionego Kabaretu Moralnego Niepokoju, o którym dowiedzieliśmy się od użytkownika o nicku Krzaki. Niebagatelną rolę odgrywa w nim właśnie zacny element stroju jakim jest pulowerek. Obejrzyjcie:

www.youtube.com/watch?v=RqE7bLFFoIo

Urok z jakim pani Katarzyna Pakosińska wypowiada słowo “pulowerek” powala na kolana i powinniśmy się chyba tutaj, zgodnie ze spiskową teorią dziejów, doszukiwać właśnie aluzji do naszego portalu. Wydaje mi się bowiem, że wypowiedziała słowo pulowerek przez duże P, a to wszystko czyni jasnym. I szczególnie polecamy uwadze cytat: “koszula, pulower to można lata chodzić w tym”.  Dziękujemy za nadesłane linka.

***

Gwoli podsumowania pozwolę sobie podziękować wszystkim czytelnikom, którzy wprowadzają życie do Pulowerka poprzez odwiedzanie naszej strony oraz jej aktywne współtworzenie - czego przykładem jest dzisiejszy Sobotni Dyżur Popołudniowy.

Dalej więc czytajcie, komentujcie, a jak was najdzie jakiś pomysł to kontaktujcie się z nami na adres redakcja@pulowerek.pl i ślijcie swoje materiały!

MR

Jasne, czytać można praktycznie w każdym miejscu. Czytanie w samochodzie lub w autobusie jest zupełnie normalne i pewnie miliony ludzi na całym świecie to robi. Ale czy zdarzyło się wam kiedyś czytać książkę prowadząc samochód? Innym przyszło do głowy, co widać poniżej:

I kolejny przykład:

To jeszcze nic. Czytanie podczas prowadzenia samochodu osobowego to jeszcze nie problem. Co jednak powiecie na kierowcę autobusu pełnego ludzi kierującego w śnieżnej pogodzie i czytającego coś jednocześnie?

I drugi przykład, już nie tak skrajny:

Nie pozostaje nam powiedzieć nic innego, jak tylko: nie próbujcie tego sami.

MM

W sławetnej już i dochodowej Naszej-Klasie… przeglądając ponad  160 profili bibliotek, około 50% z nich jest fikcyjnych. Jednak te, których administratorzy założyli w konkretnym celu zakładkę „o sobie” wykorzystują, by przedstawić prometejską misję swojej działalności jak np. Biblioteka Uniwersytecka w Łodzi. Zakładka „czym się aktualnie zajmuję” zawiera najczęściej godziny otwarcia lub zbliżające się imprezy. Leniuchy zamiast klikać wolą wkleić zdjęcie. Więzi znajomych zacieśniają  z pewnością milusińskie zdjęcia z ulubionej biblioteki. A pod nimi komentarze typu: Eno gollum, wymiatasz! czy inne wysublimowane komplementy. Świetnie radzi tu sobie Biblioteka Gminna w Olbrachtowie, której głównym celem jest informowanie o konkursach, co też czyni za pomocą prężnie działającego forum.  Zaś galeria zdjęć z biblioteki dokumentuje biblioteczne życie. Bo przecież każdy lubi zobaczyć swoją podobiznę w mediach. Szczególnie pozytywnie zaskoczył mnie zaś umieszczony tam mrucząco-miauczący konkurs. Z podobnego pomysły korzystają  także administratorzy profilu Biblioteki Publicznej z Łochowa. Zaś wspominkowe fotografie służą tu jako pretekst do pochwalenia się zdolnym potomstwem przez zaczytanych rodziców.

[Niby zwykły portal…a tyle zysku promocyjnego]

W kreowaniu bibliofilskiego wizerunku przyczółków wiedzy korzystamy też i my.  Pulowerek  zaczepił na naszej klasie swe włochate niteczki i gromadzi swoich sympatyków. Za co jesteśmy wdzięczni i zapraszamy do zostania naszymi znajomymi.

No to po tej chwili prywaty. ..Także nasi współbracia i siostry z wyspy gejzerów ślą gminną polską pieśń o składnicy książek znad Wisły, a profil zawiera wszystkie niezbędne informacje by zdobyć ukochanego Pana Tadzia.

No czego chcieć więcej? Reklama jest? Jest. Ślad sympatii okazanej bibliotece jest? Jest. Trzeba iść z duchem czasu. Grunt to starać się utrzymać kontakt z czytelnikiem-odbiorcą, który się przecież zmienia… i to zawsze szybciej od nas.

KOT

Dzieciaki z jednej ze szkół z okolic Glasgow przez chwilę mogły poczuć się jak gwiazdy rocka, gdy w nagrodę za przeczytanie tysiąca książek do księgarni Borders, organizującej taki konkurs, przywiezione zostały… limuzynami.

Co prawda to było niezupełnie tak, że dzieci (podstawówkowy wiek) przeczytały po tysiąc książek. Na potrzeby konkursu ustalono, że każde dziesięć stron liczy się za jedną książkę.

Ale to i tak imponująco, bo żeby przejechać się limuzyną, każdy z młodych czytelników musiał przeczytać 10 000 stron. Zakładając, że przeciętna książka dla dzieci ma ich ok. 150, trzeba było zaliczyć prawie siedemdziesiąt książek. Okazało się, że takich uczniów było 130. Rekordzista miał na koncie 4000 książek!

Zwycięzcy uczniowie szkoły podstawowej w Keene, dla których zorganizowano konkurs, podjechały do księgarni konwojem składającym się z ośmiu limuzyn, dwóch Hummerów i czegoś, co określono jako “party bus”, cokolwiek to jest.

To się nazywa promocja czytelnictwa! Ciekawe, czy Empik czy Matras byłoby stać na zorganizowanie czegoś takiego…