Po pierwsze Pulowerek.pl jest od niedawna ( może zauważyliście) wydawnictwem ciągłym. Centrum ISSN przy Bibliotece Narodowej nadało nam numerek, pod którym występujemy teraz w rejestrze.

ISSN 2083-3768

Zapamiętajcie sobie ten numer. Możecie go sobie wytatuować, albo nazwa tak swoje pierworodne dziecko… nie mamy nic przeciwko

Druga informacja to (kolejna) zapowiedź pulowerkowego sklepu. Słychać było o nim już od dawna, potem było cicho, a teraz znowu podnosimy ten temat.  Po wakacjach gadżetowy raj bibliotekarski powinien ruszyć już na przysłowiowe 100 procent. Trwają już prace nad nadzieniem sklepu czyli przedmiotami które będziecie mogli tam nabyć. Obecnie pracujemy nad bibliotematycznymi plakatami. Co o nich sądzicie?

“Biblioteka, mało płacą, ale jest wesoło” czyli sama prawda o naszym zawodzie:

MARC 21, czyli plakat-pomocnik dla wszystkich wielbicieli opisów i nie tylko. W stylu filmu TRON:

Macie jeszcze jakieś pomysły? Piszcie w komentarzach!

I co wy na to…? Koń by się uśmiał…

Prawda jest jednak taka, iż pulowerek właśnie jest jednym z najbardziej seksownych męskich strojów jakie stworzył chiński przemysł dziewiarski. A oto kilka wizualnych przykładów na to że Pulowerek nie służy do odstraszania płci żeńskiej (lub męskiej, bądźmy nowocześni!) a wręcz przeciwnie:

[ten pan odrobinę wstydzi się swojego pulowerka, a przecież nie ma czego. Gustowny szary kolor komponuje się zarówno z bielą jak i innymi kolorami]

[Gustowny pulowerek w grube pasy, pięknie komponuje się z ciemną karnacją modela. Uwidacznia biceps i szeroką klatkę piersiową]

[Nawet jeśli stuknęło nam pół wieku, pulowerek to dobry wybór do pracy lub na zakupy w sklepie dla majsterkowiczów. Przede wszystkim praktycznie]

[Pulowerek nada szyku także w wirtualnym świecie.  W Second Life zapanowała ostatnio moda na pulowerki w romby]

[Nie mam pojęcia kim jest ten człowiek, ale stoi na czerwonym dywanie, nosi pulowerek i się uśmiecha. Bierzcie z niego przykład, a i wy staniecie może kiedyś na czerwonym kobiercu]

[Ten pan lubi czuć dotyk skóry na swoim ciele więc wybrał pulowerek pasujący do jego gustów. Drogie Panie, kiedy widzicie takiego mężczyznę czyż nie macie ochoty go przytulić]

[Ten model, podszedł do tematu odrobinę przekorni… pulower własnej hodowli.. cóż, może przejdźmy dalej]

[Uśmiech tego pana zdradza, że pulowerek po raz kolejny zawojuje męskie garderoby także w 1952 roku]

[…w latach 70tych jak wyżej]

[Przyciasny? Jeszcze bardziej sexy!]

[temu chłopakowi udało się stanąć nawet dość blisko ładnej dziewczyny, a nosi pulowerek. I co? ]

[temu też się udało. Respcect!]

[a ten chociaż jest wesoły. Jest dumny z tego że jest NERDem, nie ma dziewczyny i mama wydziergała mu Mario Bros na pulowerku. Jest wiele dróg do szczęścia, nie dyskryminujcie żadnej]

[typowe ciacho]

[trochę mniej typowe ciacho…]

I mógłbym tak w nieskończoność.… Więc każdemu kto twierdzi, że pulowerek nie jest seksowny polecam przyjrzenie się powyższym modelom… A że paskudnej aparycji nawet kaszmirowy pulowerek nie zastąpi to już niestety inna sprawa.

Jeśli macie jeszcze jakieś linki do seksownych pulowerków wrzucajcie w komentarzach

]]> http://pulowerek.pl/2011/01/czy-pulowerek-jest-seksowny/feed/ 3 http://pulowerek.pl/2010/12/jaki-pulowerek-w-2011-roku/ http://pulowerek.pl/2010/12/jaki-pulowerek-w-2011-roku/#comments Tue, 14 Dec 2010 11:30:14 +0000 Redakcja http://pulowerek.pl/?p=7907 Od razu dementujemy, że nie jest to post dotyczący nadchodzących trendów w bibliotekarskiej modzie. Chcielibyśmy zapytać się Was o to co zmienić w waszym ulubionym portalu.

Mając na uwadze Wasze i nasze dobro chcemy być jak najbardziej dopasowani do waszych gustów, chcemy cały czas brnąc w awangardzie bibliotekarskich portali i dostarczać rozrywkę jak najwyższej jakości. Ze swojej strony także mamy kilka ciekawych pomysłów na to by uatrakcyjnić Pulowerka w nadchodzącym roku jednak to Wy najlepiej wiecie co was interesuje.

Czy chcielibyście np: więcej konkursów? więcej felietonów? a może wręcz przeciwnie!

Dlatego pytamy się was - JAK MA WYGLĄDAĆ PULOWEREK W 2011 ROKU?

My ze swojej strony przygotowujemy kilka niespodzianek, choć nie jesteśmy pewni czy uda nam się wszystkie je zrealizować, to mamy nadzieję, że przynajmniej te najciekawsze wypalą! Mogę zdradzić, że najbardziej zależy nam na wydaniu papierowej wersji “Komiksu, który wydarzył się naprawdę”, którego autorką jest Agata Matraś, a który możemy oglądać co środę na Pulowerku. Na razie wszystko w fazie planowania.

Zmian będzie jeszcze kilka, najważniejsze jednak byście to Wy wypowiedzieli się w tej sprawie.

Zapraszamy do wpisywanie swoich przemyśleń w komentarzach.

[ do stworzenia prezentacji zostało wykorzystane oprogramowanie Prezi.com, które gorąco polecam wszystkim chcącym zaprezentować swoje treści w bardziej dynamicznej formie]

Maciej Rynarzewski, Pulowerek.pl - bibliotekarski portal “prawie” społecznościowy

[wersja pdf dla tych, którzy wolą poczytać sobie inaczej]

11 maja 2010 roku portal Pulowerek.pl świętował pierwszy rok swojej działalności. Jak na całkowicie niezależną inicjatywę, w którą zaangażowana jest skromna grupka osób i niewielkie środki, przetrwanie 365 dni i opublikowanie w tym czasie ponad 300 tekstów, to chyba dość spory sukces. W ciągu minionego roku przeszliśmy drogę od nieznanej strony o tematyce bibliotekarskiej do bibliotekarskiego portalu “prawie” społecznościowego (dlaczego “prawie” społecznościowego - o tym opowiem później). Jako redaktor Pulowerka chciałbym z tej okazji podzielić się z Państwem doświadczeniami oraz przemyśleniami związanymi z prowadzeniem (niezależnego) portalu o tematyce bibliotekarskiej oraz wykorzystaniem w tej pracy narzędzi społecznościowych.

Zacząć należy od tego, że w sprawach bibliotekarstwa jestem całkowitym (lub prawie całkowitym) dyletantem, nie posiadam fachowego wykształcenia, jednak daje mi to przywilej świeżego i nie poddającego się schematowi patrzenia na profesję bibliotekarską. Wiele rzeczy mnie śmieszy, wiele zaskakuje, a równie wiele przeraża. Pracując w bibliotece, która zatrudnia około 150 osób, mam możliwość obserwowania pełnej gamy postaw, łącznie z, co tu dużo mówić, wszelkiego rodzaju dziwactwami, które się z tą pracą wiążą. Zafascynowany „egzotycznym” dla człowieka z zewnątrz, światem bibliotekarskim z pasją, której nie powstydziłby się Bronisław Malinowski, rzuciłem się w wir rozpoznawania rytuałów i zwyczajów środowiska. Wszystko to pozwoliło mi uzyskać swego rodzaju socjologiczną “próbę”, a moje przemyślenia stały się podstawą dla idei portalu internetowego spełniającego oczekiwania (często nieuświadomione) środowiska bibliotekarskiego.

Ważnym czynnikiem, który także odegrał niepoślednią rolę, jest relacja bibliotekarz-komputer i bibliotekarz-internet. Zakładam, i chyba nie jest to zbyt mylne założenie, że dla naszej grupy zawodowej komputer oraz internet są jednym z podstawowych narzędzi pracy. Z tego też powodu aktywność bibliotekarzy w sieci jest w porównaniu z innymi grupami zawodowymi zadziwiająco duża. Nie zamyka się ona jedynie do aktywności osób młodych, ale angażuje także starsze pokolenia. Sporo jest stron o tematyce zawodowej, całkiem dużo bibliotecznych oraz prywatnych blogów. Wiele z nich tworzy nieformalne grupy towarzyskie. Jednym z pierwszych wniosków jakie narzuciły mi się kiedy zacząłem poznawać tzw. „bibliosferę” była niewypełniona nisza związana z rozrywką dedykowaną wyłącznie bibliotekarzom – skierowaną częściowo na hermetyczne poczucie humoru branżowego, częściowo otwierającą grupę na to co dzieje się w „ogólnym” internecie.

Często sami, jako portal określamy się w różnego rodzaju wypowiedziach mianem bibliotekarskiego tabloidu. Jest to naturalnie podejście czysto prowokacyjne, przepełnione autoironią, której ostatecznym celem jest jednak autorefleksja. Pulowerek ma bowiem za zadanie, oprócz dostarczania przyziemnej (jednak niezbędnej) rozrywki, także “miękkie”, czyli nie perswazyjne i nie bezpośrednie, kreowanie bardziej “wyluzowanego” podejścia do siebie samych i własnego zawodu. Chcemy pokazywać, że bibliotekarstwo i sprawy z nim związane mogą być zabawne, przyjemne i ciekawe. Czasem zaszokować, czasem stanąć w opozycji bez specjalnego powodu. Robimy to między innymi dlatego, że żadne działania, skierowane na kreowanie wizerunku bibliotekarzy w społeczeństwie nie odniosą sukcesu jeśli wcześniej nie przekonamy do tego sami siebie. Chcielibyśmy także, aby Pulowerek był skutecznym wentylem bezpieczeństwa dla wszystkich drobnych frustracji i uciążliwości, które są nieodłączną częścią naszej pracy. By stał się suplementem intelektualnej diety każdego bibliotekarza. Środkiem opóźniającym proces wypalenia zawodowego, formą intelektualnego antyutleniacza.

Pulowerek oprócz idei posiada jednocześnie realny model funkcjonowania, którego filarami jest czynnik ludzki w postaci zespołu redakcyjnego i część techniczna która ściśle wiąże się z prowadzeniem portalu internetowego.

Silnik strony oraz jego wizualna oprawa oparte są o otwartą platformę do tworzenia stron internetowych WordPress. Jest ona w pełni darmowa, zlokalizowana na język polski oraz prosta w obsłudze. Zawiera zarówno CMS – system zarządzania treścią w bardzo intuicyjnej formie jak i pozwala na swobodne modyfikowanie wyglądu nawet przez średnio zaawansowanego użytkownika. WordPress jest rozwijany przez prężną międzynarodową społeczność co zapewnia mu pełne wsparcie oraz praktycznie nieograniczone możliwości rozwoju. Obecna, nowa wersja, wizualnej strony naszego portalu oparta jest nadal na silniku wordpressa, lecz wzbogaciliśmy ją dodatkowo profesjonalny szablon graficzny, który zakupiliśmy w (także społecznościowym) wirtualnym targowisku Themeforest.

Równie ważnym, a raczej najważniejszym elementem strony jest redakcja: zespół ludzi którzy stanowią tak naprawdę o tym czym jest portal. Jest to zdecydowanie zwornik łączący pozostałe elementy i kluczowy czynnik dla powodzenia całego przedsięwzięcia. W dzisiejszych czasach najbardziej efektownym, wręcz naturalnym modelem pracy przy tak niewielkich projektach jak Pulowerek jest redakcja w formie bytu wirtualnego. Modnie byłoby rzec, że jest to redakcja w „chmurze”. Wszystkie zadania normalnej redakcji, przenieśliśmy do przestrzeni wirtualnej i jak na razie udaje nam się to całkiem nieźle. Powstawanie tekstów, redakcyjne narady, plany rozwojowe wszystko to możliwe jest dzięki poczcie elektronicznej, komunikatorom czy takim narzędziom jak Google Docs, dzięki którym możemy współdzielić dokumenty i pracować nad nimi wspólnie w czasie rzeczywistym. Zarejestrowani redaktorzy w dość demokratyczny sposób mają wpływ na kształt serwisu, choć tutaj zachowujemy pewną ostrożność, bo nawet jednym kliknięciem można uczynić sporo szkody.

Chciałbym też w końcu wytłumaczyć się z zawartego w tytule stwierdzenia „prawie”. Otóż nie możemy i nie chcemy twierdzić, że jesteśmy portalem społecznościowym, ponieważ nie udostępniamy funkcjonalności charakterystycznych dla takich stron. Interakcja z czytelnikami, oprócz proponowania przez nich tematów tekstów droga mailową, w samym portalu zamyka się do komentowania i dyskusji. Nie udostępniamy forum, nie oferujemy zakładania własnych pod-blogów, ani wielu innych elementów charakterystycznych dla takich serwisów jak Facebook. Z jednej strony podoba nam się forma tradycyjnego portalu, w której zachowujemy pełną kontrolę nad treścią, z drugiej strony coraz bardziej, zgodnie z ogólnymi trendami, migrujemy w kierunku szerszego wykorzystywania narzędzi społecznościowych, czego dowodem jest choćby nowa wersja naszego portalu. Staramy się jednak cały czas pamiętać, że ma być to środkiem do osiągnięcia naszych założeń, a nie celem samym w sobie.

Trzeba ważyć koszty i korzyści jakie towarzyszą tym funkcjonalnościom. Stąd też główną zasadą jaką przyjęliśmy w naszym portalu odnośnie narzędzi społecznościowych jest ostrożność. Po pierwsze chodzi nam o budowanie własnej marki, dlatego też chcemy by miejsca takie jak Facebook były nie tyle oddzielnym bytem, a raczej bramą kierującą czytelników do naszej strony. Formą promocji. Po drugie konto na takim portalu wymaga pewnej ilości (mniejszej – dzięki automatom RSS, lub większej w przypadku konieczności „podsycania” interakcji z czytelnikami) czasu do zarządzania nim. Przy małej, niezależnej inicjatywie jaką jest Pulowerek, ograniczone zasoby czasowe stanowią jeden z największych problemów. Nasi redaktorzy muszą dzielić dobę pomiędzy pracę zawodową, życie rodzinne, wypoczynek, sen, różne sytuacje losowe oraz mniej lub bardziej intensywne zaangażowanie w Pulowerka. Nie należy to zadań najłatwiejszych. O wiele bardziej opłaca się więc przeznaczyć nasz cenny czas na tworzenie treści bądź prace nad udoskonaleniem bazowej strony niż rozmywanie się w zarządzanie kolejnymi kontami na portalach społecznościowych.

Innym elementem tej warstwy naszego portalu jest możliwość automatycznego udostępniania naszych tekstów przez czytelników w najbardziej popularnych w Polsce platformach społecznościowych. W naszym przypadku jest to Facebook, Twitter, Blip, Śledzik, Wykop oraz możliwość automatycznego umieszczenia linku do naszego tekstu w opisie komunikatora Gadu Gadu. To rozwiązanie jest jednak obecnie raczej niezbędnym standardem przy projektowaniu każdej strony internetowej, więc nie wymaga większego omówienia,
Chciałbym jednak pokusić się o dokonanie krótkiej charakterystyki narzędzi społecznościowych wykorzystywanych w naszym portalu i podzielić się naszymi przemyśleniami związanymi z codzienną praktyką obcowanie z nimi.

Facebook to zdecydowanie najpopularniejszy i najbardziej zaawansowany portal społecznościowy. Prawdziwy kanon i wzór. Jest doskonałym kanałem komunikacji, a także daje cenną możliwość dotarcia do nowych czytelników spośród społeczności skupionej wokół portalu. A jest to społeczność o którą warto zawalczyć - prężna, zainteresowana nowinkami, ciekawa świata, swego rodzaju awangarda użytkowników internetu. Poprzez naszą stronę na Facebooku automatycznie udostępniamy teksty z pomocą kanału RSS, dodatkowo publikujemy multimedia i zachęcamy do aktywnej dyskusji czytelników. Także sami czytelnicy mogą umieszczać własne teksty i pliki na stronie naszego portalu na Facebooku. W drugą stronę udostępniamy na naszym portalu widget, przez który czytelnicy portalu mogą dołączyć do naszych fanów na FB, czy też osób zainteresowanych naszą stroną. Jest on głównym polem działania poza bazową stroną. Dla przykładu kiedy pracowaliśmy nad końcowym wdrożeniem nowej wersji naszej strony, to właśnie tam informowaliśmy o postępie prac, pytaliśmy czytelników o zdanie i podsycaliśmy ich ciekawość. Na Facebooku znajdziemy także wiele profili związanych z bibliotekarstwem lub wydarzeniami organizowanymi przez nasze środowisko ( jak np. ostatnio Odjazdowy Bibliotekarz w Łodzi) co sprzyja integracji i wymianie doświadczeń.

Nasza-Klasa jest portalem, który niezaprzeczalnie odniósł wielki sukces, jednak dla naszych celów zakwalifikowaliśmy go jako całkowicie bezużyteczny. Stworzony został do całkowicie innych celów, niż służy on obecnie. Jak na razie próby kierowania jego ewolucji na inne modele biznesowe nie dają wyjątkowych sukcesów. Nasza Klasa to także całkowicie inny „target” niż ten do którego jest skierowany Pulowerek. O ile w kontakcie biblioteki z jej czytelnikami może ona posiadać pewne zalety, to my zainteresowani jesteśmy kontaktem z samymi bibliotekarzami, grupą węższą i bardziej wyselekcjonowaną. Mierzymy w ludzi aktywnych, żądnych nowości, biegłych w nowych technologiach. Są oni naturalnie wśród osób posiadających swoje konta na NK, jednak wydaje się, że chętniej korzystać będą z Facebooka czy też Myspace’a, które są z jednej strony są modne, z drugiej jednak pozwalają na większą personalizację i kreowanie własnego e-wizerunku.

Flickr to strona przeznaczona do przechowywania kolekcji zdjęciowych, dzielenia się nimi i grupowania w kategorie opartych o grupy tematyczne i tagi. W Pulowerku wykorzystujemy konto w portalu Flickr jako magazyn wyprodukowanych przez nas grafik, jako katalog w którym można oglądać prace nadsyłane na konkursy, także materiały promocyjne portalu. Pragmatycznie patrząc jest to forma outsourcingu, która odciąża nasz serwer, ale także zwiększa widoczność plików w internecie. Wszystkie nasze zdjęcia i grafiki są dostępne dla każdego internauty, opatrzone odpowiednią licencją Creative Commons. Zależy nam by aktywnie współtworzyć zasób wolnej kultury, z której dobrodziejstw często sami korzystamy. Formą społecznościowej wdzięczności w modelu 2.0 jest udostępnianie twórczości naszej i naszych czytelników na takich samych zasadach. Dodatkowo zależy nam by rozwijać zasób polskich grafik związanych z bibliotekarstwem, który obecnie jest bardzo skromny. Flickr jest genialnym źródłem zdjęć doskonałej jakości, które (po części) można wykorzystywać i przetwarzać dzięki odpowiedniemu licencjonowaniu.

Twitter jest ostatnim z portali społecznościowych, który wykorzystujemy w Pulowerku. Szczerze mówiąc dopiero zaczynamy zabawę w „ćwierkanie” bo tak nazywa się publikowanie tekstów poprzez to narzędzie. Dzięki odpowiednim rozszerzeniom (pluginom) do naszego portalu publikujemy na profilu krótkie wiadomości polecające teksty z naszej strony. Osobiście nie jestem jednak do końca przekonany do takiego modelu komunikacji z czytelnikami. Twitter jest portalem bardzo modnym, szczególnie za oceanem. Może dochodzi tutaj także kwestia pokoleniowa, ponieważ osobiści wolę dłuższe wypowiedzi niż 140 znaków stanowiące ograniczenie w Twitterze. By móc przedstawić głębszą analizę jego przydatności dla potrzeb naszego portalu, musimy jednak jeszcze poczekać.

O ile więc, tak jak starałem się to pokazać, nie jesteśmy portalem społecznościowym to zdecydowanie jesteśmy portalem nastawionym na społeczność. Staramy się aktywizować naszych czytelników, organizować różnorodne akcje związane ze społecznością bibliotekarzy, wychodzić poza nasze wirtualne środowisko. Przykładami takich działań niech będą konkursy (abecedariusz, fotograficzny, akronim), akcje związane np. z „ujawnianiem” prac odrzuconych przez EBIB w konkursie na plakat promujący Tydzień Bibliotek 2010, czy też ostatnio rozpoczęta przez nas akcja na rzecz zbierania książek dla zalanej biblioteki w Trześni koło Sandomierza.

Na zakończenie zaznaczę jeszcze, ze nasz portal jest inicjatywą całkowicie niezależną. Z jednej strony daje nam to możliwość wyrażania własnych nieskrępowanych myśli i opinii, wybierania własnej drogi rozwoju, z drugiej jednak brak jest instytucjonalnego wsparcia choćby w kwestii marketingu czy pokrywania realnych kosztów istnienia portalu. Z braku zwierzchnictwa i swoistego „przymusu” pracy nad portalem, dużym zagrożeniem jest rozproszenie uwagi członków redakcji pomiędzy obowiązki służbowe i życie prywatne. Osobiście uważam że jest to niewielka cena za niezależność i przy odpowiedniej dyscyplinie da się nad tym zapanować tak by nie było większych problemów w publikacji nowych tekstów i żadnego uszczerbku dla wizerunku portalu.

Taki właśnie jest nasz pomysł na Pulowerek.pl – codziennie inny portal dla bibliotekarzy.

IV forum młodych bibliotekarzy odbywające się niedawno w Krakowie ( 5-6 listopada) nie obyło się bez obecności wszechbibliotekarskiego Pulowerka. Tym razem stało się to nieświadomie, bez naszej bezpośredniej inspiracji.

Dzięki użytkownikowi o nicku Grafzero dowiedzieliśmy się, że podczas cyklicznej imprezy młodych bibliotekarzy, w którymś z wystąpień wspominany był (choć krótko) nasz portal.

Otrzymaliśmy na to drogą mailową także dowód zdjęciowy:

Pozostaje więc pytanie: kto, kiedy, w jakim kontekście i dlaczego? Na te pytania niestety nie znamy odpowiedzi. Jeśli więc któryś z naszych czytelników był obecny podczas imprezy i miałby ochotę podzielić się sekretną wiedzą będziemy bardzo wdzięczni.

Może czytają nas nawet same autorki wystąpienia? Jeśli tak to machamy do nich przyjaźnie i zapraszamy na łamy naszego portalu. Udostępnimy parę bitów dla opublikowania wystąpienia.

link: IV forum młodych bibliotekarzy

Dla Grafzero należą się wielkie podziękowania i medal za czujność!

MR

httpv://www.youtube.com/watch?v=q_KB5nA9iMg

[…i wszyscy razem pod batutą KaOwca: Stooo Laaat!]

Z tej okazji przedstawimy wam kilka faktów z życia redakcji i parę cyfr, które stoją za naszym portalem:

Nasz portal od początku naszej działalności czyli od 10 maja odwiedziło nas około 15 tysięcy unikalnych użytkowników którzy łącznie zapewnili nam blisko 40 tysięcy odsłon. Wychodzi to po średnio 11 tysięcy odsłon Pulowerka miesięcznie.  Każdy z was ogląda i czyta więc średnio około 2,5 strony i przebywa na nich średnio, aż długie 4 minuty i 12 sekund.

Ukręciliście nam drodzy czytelnicy naprawdę świetny wynik!

Jak się okazuje odwiedzają nas czytelnicy z całego świata. Pośród 22 krajów, które nas nawiedziły najwięcej odwiedzin, nie licząc Polski, pochodzi z:

• Wielkiej Brytanii (Emigranci robią swoje. Brawo!)
• Norwegii (Mamy nadzieję, że do klikana skłaniają ich nie tylko mrozy i noce polarne)
• Niemiec (Pewnie niedługo pojawi się Der Pulover…)

[zielone to tam gdzie już byliśmy, białe to tam gdzie będziemy]

Do najbardziej egzotycznych czytelników należą osoby klikające z:

• Japonii (Najdziwniejszy naród świata czyta pulowerka… nie ma się co dziwić)
• Chile (A tych to akurat nie wiadomo co mogło zainteresować)
• Nowej Zelandii (Na antypodach zakładają pulowerki od drugiej strony podobno…)

Najwięcej użytkowników odwiedziło nas 23 czerwca. Było to 355 osób, które Pulowerka przewertowały 1127 razy. Przeciętnie jest to zaś około 150-200 użytkowników, którzy oglądają plus-minus 500 stron. Głównym kierunkowskazem przez który na pulowerka trafiacie, oprócz wyszukiwarki Google jest strona EBIBu, blog Bibla. oraz strona Będąc młodą bibliotekarką…

Z życia redakcyjnego:

Do redakcji pierwszy dołączył kolega Malin, który aktywnie wsparł Pulowerka, zarówno umiejętnościami pisarskimi jak i technicznymi. Spod jego klawiatury wyszło wiele zacnych tekstów i naprawione zostało wiele drobnych bugów w kodzie strony i jej układzie. Drugą osobą, która dołączyła była Michalina niestrudzona korektorka, która mailami uparcie domagała się tekstów do korekty, a obecnie ma studencki urlop. Jako trzecia dołączyła Kasia, na prawdę szalona bibliotekarka, która strzela pomysłami i energią na lewo i prawo. Obecnie jesteśmy w trakcie podłączania do redakcyjnego kolektywu kolejnej duszyczki - Eweliny, której tekst mogliście przeczytać we wtorek. Dziękuję im serdecznie za prace włożoną w tworzenie i redagowanie Pulowerka.

Niektórym redaktorom wyrosły podobno dodatkowe ręce, niektórym jeszcze bardziej popsuł się wzrok, a jeszcze inni musieli zrezygnować całkowicie ze snu. Podobno. A to wszystko na chwałę Pulowerka i dla waszej rozrywki, codziennie grzebiemy w informacyjnym śmietniku, żeby odnaleźć najbardziej smakowite kąski bibliotekarskiej strawy duchowej.

***

Z tego miejsca pragnę w imieniu całej redakcji Wszystkim Wam podziękować, za to że odwiedzacie naszą stronę i swoim klikaniem dajecie nam motywację do tworzenia kolejnych treści.  Pragniemy także przekazać wyrazy uznania i szacunku naszym reklamodawcom (niech im sprzedaż rośnie, a urząd skarbowy lekkim będzie) za okazane nam zaufanie i wsparcie.

Szanowni Czytelnicy Pulowerek rozpoczyna specjalnie dla Was kolejną setkę. Już jutro przeczytacie świeżutki tekst ze stajni wełnianego odzienia wierzchniego. Zapraszamy!

MR

Jakiś czas temu zadaliśmy wam bardzo przewrotne pytanie o to, czy darzycie jakąkolwiek sympatią serwis Pulowerek.pl. Nie ukrywamy, że wyniki są takie, jakich się spodziewaliśmy. Okazało się, że podoba się wam!

Ponad 40 proc. respondentów (w ankiecie swoje zdanie wyraziło prawie 200 osób, więc niemało) stwierdziło, że Pulowerek bardzo im się podoba albo że serwis jest fantastyczny. My też tak uważamy. Kilkanaście osób stwierdziło, że nie może bez Pulowerka żyć. My też nie możemy.

Tendencyjności ankiety nie poświęcimy ani jednego zdania, ponieważ uważamy to za marginalną kwestię.

Ale żarty na bok. Tym razem, jako że sezon ogórkowy w pełni, zapraszamy do wzięcia udziału w nieco poważniejszej ankiecie dotyczącej letnich upałów i sposobów radzenia sobie z nimi.