Demotywator (demotywujący obrazek) – połączenie wymownego obrazka bądź zdjęcia z komentującym jego zawartość podpisem. Demotywator jest najczęściej ironiczny (ma wyśmiać rzeczywistość) lub cyniczny.  Demotywatory są parodią plakatów motywacyjnych. W wielu biurach (głównie amerykańskich) wiszą plakaty motywujące pracowników do osiągnięcia celu.

Czyli śmieszne obrazki w ironiczny sposób ujmujące naszą rzeczywistość. Opatrzone trafnym komentarzem, stanowiące idealną ripostę na codzienne zmaganie z materią wszelkiego stanu skupienia.

Jak wszyscy wiemy praca w bibliotece też ma pewien poziom demotywowania… szczególnie w dzień wypłaty. Spróbujmy jednak spojrzeć na to jak demotywację biblioteczną widzą internauci. Poniżej prezentujemy tylko wybrane kompozycje. Więcej znajdziecie wyszukując na potentacie polskich demotów stronie Demotywatory.pl.

A oto nasza subiektywna selekcja:

I tak można przez dłuuuugie godziny. Mamy nadzieję, że demotywatory skłoniły was do uśmiechu bądź refleksji.  Polecamy dalsze poszukiwania, a co ciekawsze biblio-demotywatory wrzucajcie w komentarzach. Kilka przydatnych stron:

• http://demotywatory.pl/
• http://demotywatory.com/
• http://www.demotywator.net/
• http://www.demotivatorsite.com/

Miłej zabawy!

życzy
MR

Wiemy, że podobały się wam przygody Pana Pudełko i Pana Kulki, dlatego dziś przygotowaliśmy dla was coś z tego samego gatunku. Gra nazywa się Perfect Balance 2 (teraz już wiecie skąd tytuł) i pochodzi z najlepszej growo-flashowej stajni: Armor Games. Nie klikajcie w ten link, jeśli macie coś pilnego do zrobienia! Żeby nie było, że nie ostrzegaliśmy.

Perfect Balance 2 to prosta gierka. U góry planszy mamy kilka klocków w formie figur geometrycznych, które musimy rozłożyć na planszy tak, żeby żadna z nich nie spadła. Obowiązują zwyczajne prawa fizyki (nie licząc kruczków typu cięższe klocki), więc ustawienie kwadratu na trójkącie jest nieco trudniejsze niż trójkąta na kwadracie. Ale nie niemożliwe.

Plansz jest całe mnóstwo, co daje nam rozrywkę na całe godziny. Zapraszamy do gry!

Na pierwszy ogień pójdzie jeden z najpopularniejszych w internecie stripów komiksowych o bardzo prostej nazwie, xkcd i paskach z bardzo prostą kreską. Nie forma jednak jest tu najbardziej interesująca, a treść. Na przykład taki, rewelacyjny, pasek (wszystkie obrazki otwierają się w większej rozdzielczości po kliknięciu):

Kolejnym, również bardzo prostym wizualnie komiksem jest Cyanide and Happiness. Tym razem humor przykładowy nie będzie biblioteczny, ale bardzo dobrze oddaje specyfikę paska:

Tutaj jeszcze małe ostrzeżenie: ten pasek czasami jest nieco brutalny tudzież okrutny, bywa nieco seksistowski albo rasistowski. Dla ludzi lubiących tego typu humor - pasek idealny.

Następnie rozrywka dla fanów gier komputerowych. Jeden z bardziej popularnych stripów komiksowych zajmujący się tego typu tematyką nazywa się Penny Arcade i jest już nieco bardziej wyrafinowany graficznie, co widać na poniższym pasku:

Kolejny komiks jest prawdziwą legendą w świecie internetowych pasków komiksowych. UserFriendly działa już od 1997 roku, czyli ma trzynaście lat. Jesteśmy pod wrażeniem. UF to mekka wszelkiego rodzaju geeków i maniaków komputerowych, niektóre z dowcipów są zrozumiałe jedynie dla nich. Zobaczcie przykład, to jeden z wczesnych pasków:

Oczywiście na koniec nie może zabraknąć jednego z najbardziej znanych komiksów, publikowanego najpierw w prasie papierowej. Któż nie zna Dilberta? Technicznie rzecz biorąc nie zalicza się on do typowych komiksów internetowych, jako że swoją proweniencję ma analogową, ale po prostu nie mogło go tu zabraknąć.

Komiksów internetowych jest o wiele, wiele więcej. Jeśli ktoś z naszych czytelników chce sobie przejrzeć ich listę, zapraszam do jak zwykle niezawodnej w takich przypadkach angielskiej wikipedii. Zaręczam, że będzie rozrywka na kilka godzin.

MM

Dziś kolejny odcinek. Tym razem mamy dla Was prawdziwy rarytas. Jesteśmy świadomi tego, że biblioteka to nie tylko szeregowi pracownicy ale również szefostwo siedzące w swoich biurach i pilnie pracujące nad biurokracją pozwalającą odnaleźć we wszystkim porządek.

Specjalnie dla nich mamy aż trzy gry, które na pewno się im spodobają. Wszystkie trzy znaleźliśmy na wiele mówiącej stronie internetowej o nazwie CantYouSeeImBusy.com. Te gry to Breakdown, Leadership i Cost Cutter.

Wszystkie trzy zrobione są w tak sprytny sposób, że naśladują zwykłe biurowe czynności: pisanie w Wordzie czy pracę w Excelu. Ale to tylko pozory. Pod płaszczykiem narzędzi biurowych mamy po kolei klon popularnego arkanoida, zręcznościówkę i grę logiczną. Spróbujcie, przekonacie się, że wciągają prawie tak, jak chodzenie po bagnach.

Jesteśmy w pełni świadomi tego, że powyższe gierki przeznaczone są dla “zwykłych” pracowników mają na celu zmylenie szefostwa i przekonanie pryncypałów, że ciężko pracujemy podczas gdy obijamy się w najlepsze. Ale Pulowerek zawsze jest na bakier i łamie stereotypy, podobnie będzie w tym przypadku. Dyrektor też człowiek, też czasami ma prawo się trochę polenić.

To już ostatni raz w tym roku prezentujemy przerwę na nieskomplikowaną grę komputerową. Na kolejny odcinek zapraszamy w styczniu.

Gra zatytułowana Music Catch 2 jest rewelacyjnym relaksem, który polecamy każdemu bibliotekarzowi o skołatanych przez uciążliwych czytelników nerwach.

Ważne w tej grze zasady można zawrzeć w kilku zdaniach: Zbieraj kształty by zarobić punkty. Żółte kształty są dobre. Czerwone kształty są złe. Purpurowe kształty to moc. Reszta to tylko łapanie nadlatujących w rytm spokojnej melodii obiektów. I to w zasadzie tyle. Do wyboru jest kilka melodii, kilka rodzajów obiektów i sposobów ich pojawiania się.

Niby nic, ale fantastyczna muzyka sprawia, że klimat gry jest wart tego, żeby poświęcić jej kilka minut. Koniecznie z włączonymi głośnikami.

Jeśli komuś się spodobało, można również zagrać w część pierwszą.

Jerry Seinfeld - amerykański satyryk i aktor kabaretowy (tzw. stand-up komik). Współtwórca (wraz z Larrym Davidem) sitcomu Kroniki Seinfelda, który był w latach 90. emitowany przez telewizję Canal+. Współproducent i współscenarzysta Filmu o pszczołach (Bee Movie, 2007). Wystąpił wraz z Billem Gatesem w reklamie promującej Windows (2008). Jest wegetarianinem. Posiada, liczącą 46 egzemplarzy, największą prywatną kolekcję samochodów Porsche na świecie. [źródło#]

Niesamowity biogram, którego pozazdrościć może nie jedna sława światowej klasy. No i nie jeden fan motoryzacji. Zwięzły, a jak wymowny. Wracając jednak do kwestii serialu Kroniki Seinfelda, to był taki odcinek w którym komik wraz z kolegami wziął na warsztat nowojorską bibliotekę publiczną. Niestety serial jest w angielskim oryginale, jednak jak to bywa w amerykańskich sitcomach humor jest często sytuacyjny, a salwy śmiechu podpowiadają co lepsze kawały:

[W razie problemów z odtworzeniem serialu na naszej stronie skorzystajcie z linka do tego odcinka Kronik Seinfelda]

Powyższy odcinek przytaczamy trochę w kontekście wizerunku medialnego bibliotekarzy, trochę w związku z windykacją daaawno wypożyczonych książek.

A swoją drogą książka “Zwrotnik Raka” Henry’ego Millera, o którą rozchodzi się w serialu jest bardzo fajna i z pewnością warta polecenia. Ja przeczytałem ją jednym ciągiem w pociągu relacji Olsztyn-Kraków… 10,5 godziny siedzenia ciurkiem, które trzeba było  jakoś zagospodarować.

MR

Na pewno pamiętacie, szanowne czytelniczki, papierowe lalki, które ubierało się w papierowe ubranka, najpierw pieczołowicie wycinane z szablonu. Dziś możecie zagrać w komputerową wersję. Co ważniejsze, ubierać będziemy nie kogo innego a bibliotekarkę.

Gra nazywa się Librarian Dress Up. Nie jest to rozrywka na długie godziny, ale na przerwę śniadaniową jak znalazł.

***

Tararararara! Obwieszczamy wszem i wobec, że Pulowerek pl doczekał się pierwszego papierowego zauważenia w naszych branżowych czasopismach. Ten historyczny moment zawdzięczamy “Bibliotekarzowi” organowi Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Otóż napisali o nas krótką wzmiankę w dziale “W kilku słowach”, gdzie na stronie 33 możecie przeczytać kilka zdań o naszym portalu. Cóż… to może raczej notatka niż pełnowymiarowy artykuł na pierwszej stronie ogólnopolskiego dziennika. No ale od czegoś należy zacząć.

Od dziś nawet ci co nie maja dostępu do sieci mogą (a wręcz MUSZĄ!)  się dowiedzieć o istnieniu Pulowerka!W tym samym dziale znajdziecie także informacje o zaprzyjaźnionym z Pulowerkiem jednoosobowym tabloidzie bibliotekarskim Robaki, z którego doniesień czasami korzystamy i któremu także gratulujemy prasowej wzmianki.

Jesteśmy zaszczyceni i nie ukrywamy radości z posiadania pierwszej papierowej “prasy”. Możemy w takim razie otworzyć dział prasowy, który miejmy nadzieję będzie się rozrastał ku chwale Pulowerka. Pozdrawiamy redaktorów “Bibliotekarza” i nieskromnie zachęcamy do umieszczenia szerszego tekstu. Za informacje dziękujemy czujnej czytelniczce Pulowerka p. Ani.

***

W drugiej części zamieszczamy list od naszej czytelniczki podpisującej się nickiem Gabusia:

“Elektroniczny katalog o zgrozo co to jest.…”

Pracuję w bibliotece naukowej dość spory kawał czasu i obserwuję dosyć interesujący przypadek socjologiczny. Studenci odwiedzający szanowne mury biblioteki na pytanie cytuję “Czy przeglądała Pani/Pan zawartość katalogu OPAC” reagują zdziwieniem oraz pytaniem a co to jest ten katalog. No włos się jeży na głowie choć mam długie włosy [nie nie nie upinam je w biblioteczny koczek:-)] Nie ma problemu z chęcią tłumaczę jak zgłębiać tajemnice poszukiwania w katalogu.
Jak już przebrniemy przez jakże “arcy trudny” proces oswajania studenta z katalogiem, trochę czasu upływa nim student zrozumie co to jest hasło przedmiotowe lub czym różni się sygnatura od numeru inwentarza. Kolejno przechodzimy niestety do kształcenia studenta z zakresu korzystania z aparatu naukowego książki. Wiele razy po podaniu czytelnikowi książki po chwili przekartkowania książki osobnik podchodził żeby było śmieszniej
do koleżanki zwracając publikację stwierdzając że w tej książce nie ma tego co szuka. Więc zmuszone jesteśmy zaznaczać kartką stronę na której znajduje się dana informacja (niestety w warunkach spadku czytelnictwa i powszechnych kserówek każdy czytelnik jest na wagę złota) nie chcę wiedzieć czy student umie korzystać z encyklopedii bo podejrzewam że i takie osoby się znajdą.
Zdarza się że studenci machając nam przed nosem zestawieniem bibliograficznym prosi o tę książkę : przykład z życia bibliotecznego “Cenzura czasopism w Królestwie Polskim na przełomie XIX i XX wieku. / Marek Tobera // Przegląd Historyczny. - 1989, z. 1, s. 41-67″ Sytuacja nr 2: podaję oprawny rocznik Pamiętnik Literacki i słyszę odpowiedź: “ale Ja chciałem gazetę a nie książkę”. Dramat po prostu dramat.
Rozumiem, że tworząc bibliografię do pracy licencjackiej lub magisterskiej obecnie zaczynamy od google.pl ale gdzie jest myślenie tego nie wiem jestem przerażona tym co się dzieje.

Pozdrawiam Gabusia

***

Na zakończenie skecz naszego ulubionego Kabaretu Moralnego Niepokoju, o którym dowiedzieliśmy się od użytkownika o nicku Krzaki. Niebagatelną rolę odgrywa w nim właśnie zacny element stroju jakim jest pulowerek. Obejrzyjcie:

www.youtube.com/watch?v=RqE7bLFFoIo

Urok z jakim pani Katarzyna Pakosińska wypowiada słowo “pulowerek” powala na kolana i powinniśmy się chyba tutaj, zgodnie ze spiskową teorią dziejów, doszukiwać właśnie aluzji do naszego portalu. Wydaje mi się bowiem, że wypowiedziała słowo pulowerek przez duże P, a to wszystko czyni jasnym. I szczególnie polecamy uwadze cytat: “koszula, pulower to można lata chodzić w tym”.  Dziękujemy za nadesłane linka.

***

Gwoli podsumowania pozwolę sobie podziękować wszystkim czytelnikom, którzy wprowadzają życie do Pulowerka poprzez odwiedzanie naszej strony oraz jej aktywne współtworzenie - czego przykładem jest dzisiejszy Sobotni Dyżur Popołudniowy.

Dalej więc czytajcie, komentujcie, a jak was najdzie jakiś pomysł to kontaktujcie się z nami na adres redakcja@pulowerek.pl i ślijcie swoje materiały!

MR

Tym razem nie będzie gry z motywem bibliotecznym. Zamiast tego polecimy coś nieco innego. Qwerty Warriors 2 to gierka, w której trochę postrzelamy i przy okazji podszlifujemy naszą umiejętność szybkiego pisania na klawiaturze, co w bibliotece czasami się przydaje.

Zazwyczaj programy do nauki szybkiego (i bezwzrokowego) pisania są śmiertelnie nudne. W przypadku QW2 jest zupełnie inaczej. Naszym celem w tej grze jest zabijanie wrogów, którzy się do nas zbliżają, zanim oni podejdą do nas na tyle blisko, żeby zrobić nam krzywdę.

Ale naszych adwersarzy nie pokonujemy sposobem znanym z gier typu Quake, gdzie celujemy i klikamy myszką. Każdy wróg jest podpisany, a żeby zabić musimy wpisać słowo, którym jest opisany tenże przeciwnik.

Wydaje się proste, ale jeśli spróbujecie, przekonacie się, że nie jest. Po kilku minutach można nabawić się solidnego bólu nadgarstka. Ale najlepiej będzie, jeśli sprawdzicie sami.

Tym razem będzie to gra typu point-and-click. Taka przygodówka w wersji uproszczonej, o bardzo znaczącym tytule High School Library.

O co chodzi? Trzeba pani bibliotekarce zrobić psikusa, a potem pstryknąć zdjęcie ukazujące naszą bohaterkę w niezbyt komfortowej dla niej sytuacji. Za pomocą przedmiotów dostępnych w bibliotece, w które należy kliknąć w odpowiedniej kolejności, musimy uknuć spisek prowadzący do chwili zrobienia zdjęcia kompromitującego bibliotekarkę.

Jako że w każdej kolejnej planszy robi się trudniej, zawsze do pomocy mamy małą podpowiedź (samolocik z napisem Hint w prawym dolnym rogu), który naprowadzi nas na właściwy trop.

[Czerwony głośniczek w prawym górnym rogu wyłącza głos]

High School Library.

Mamy jeszcze w zanadrzu kilka gier, które pewnie się wam spodobają, ale postaramy się je dawkować (nie więcej niż dwie w miesiącu). Nie chcemy wszak, żeby pulowerkową załogę oskarżono o sianie fermentu i szerzenie lenistwa wśród bibliotekarskiej braci. Ale od czasu do czasu w przerwie na śniadanie, czemu by nie zagrać…

Malin