Ryan Gosling, nie ukrywajmy tego przystojny i uzdolniony artysta (wystarczy wspomnieć rolę w „Fanatyku”), udziela się na rzecz bibliotek poprzez internetową akcję: „Hey girl. I like the library too”.

I jak tu pozostać obojętnym wobec takiej zachęty? Absolutnie niemożliwe. Nie wiem jak Wy, ale ja czuję cię kompletnie dowartościowana, jako osoba związana zawodowo z tą placówką nauki, jaką jest od dziś Biblioteka [pisane wielką literą].

No jak aktor, ostatnio kina akcji, może się przydać w bibliotece? Strzelać z czytnika raczej nie będzie. Na wspomnianej stronie umieszczonych jest ponad 50 postów aktywnych uczestników akcji, którzy nadsyłają zdjęcia Ryana z adekwatnym do różnych aspektów życia bibliotecznego komentarzem. Za każdym razem zaczyna się on od zaczepnych słów: „Hey girl…”.

Niektóre z nich to istne perełki, które można podzielić na grupy:

• Zalotne

Jak się słusznie domyślacie odpowiedź na pytanie o symbol klasyfikacji dla miłości od pierwszego wejrzenia został szybko podany w komentarzach internetowych…

• Egzystencjalne

Płać! Dołóż się do puli na materiały biblioteczne.

• Wspierające

Mówi do mnie i ja mu wierzę! Te ludzkie gadanie, te złe i powierzchowne osądy, są już nie ważne, bo Ryan Gosling zna prawdę. Wie, ze jesteśmy wykształceni i niedoceniani.

• Bibliotekoznawcze

No przecież wiedza sama wchodzi do głowy, a dodatkowo nawet uruchamia się zdolność dyskusji. O niebiosa! Jakiż wkład Gosling uczyniłeś w samokształceniu moim!

Na koniec mój ulubiony (wyrażający tęsknotę za katalogami kartkowymi):

No przecież nic tylko go pocieszyć.

Polecamy „Hey girl. I like the library too”.

KOT

Inspiracją dla dzisiejszego tekstu jest niesamowity blog “Corpus Libris” który kolekcjonuje zdjęcia z okładkami. Ale o co tak właściwie chodzi? Otóż bierzemy okładkę i staramy się umieścić ją tak w otaczającej nas rzeczywistości aby pasowała do reszty otoczenia (np do naszego ciała). A potem cykamy zdjęcie:

A to założycielka bloga Emilly Pullen:

• Więcej niesamowitych montaży znajdziecie na blogu Corpus Libris
• Polecam też galerię w portalu Izismile

A na deser dowód że poza “ludzkimi” montażami zdarzają się też inne obiekty:

Znacie jakieś rodzime produkcje tego typu?

Wszyscy lubimy pytania jakie zadają czytelnicy, którzy czasem, zdawałoby się, przywędrowali do naszej biblioteki specjalnie z innej planety. Bo jak zareagować na taką np sytuację:

[rozmowa przez telefon]
Bibliotekarz: … takie książki to najszybciej znajdzie Pani w bibliotece naukowej…
Czytelniczka: Ukowa? Ukowa? a gdzie ta ulica?

Inne przykłady, zaczerpnięte już z internetu mówią o czytelnikach którzy potrafią zadać standardowe chyba dość pytanie: “Czy macie tu jakieś książki?”, albo “czy dostanę listę wszystkich książek napisanych w języku polskim?”. Inni potrafią przyjść z pytaniem o książkę w żółtej okładce, albo pytając czy nie mamy takiej książki kucharskiej, której szuka i która pamięta że kosztowała 39 złotych w księgarni. Może się tez zdarzyć nawet czytelniczka pytająca do którego gniazdka w bibliotece może podłączyć suszarkę do włosów, albo czy mamy jakieś zdjęcia dinozaurów. A standardowym pytaniem w bibliotekach na-ukowych jest “Jak miał na imię Ibidem?”.

Możliwości są nieprzebrane. Wiele takich absurdów znajdziecie na bibliotekarskich blogach, choćby tych które polecamy w naszej LINKOWNI.

Bibliotekarze nie są jednak bez winy. Także potrafią pokazać swój geniusz. Szczególnie ukochali sobie różnego rodzaju zakazy. Bo kiedy robienie “shhhhhh…” przestaje już działać, można zaszaleć i wywiesić jakąś plakietkę. Oto kilka przykładów:

[Zaczynam od mojego ulubionego który zakazuje żucia kabli od słuchawek w bibliotece]

[Drugi zawiera piękną sentencję: Żadnego jedzenia lub picia przy tym komputerze lub strzeż się gniewu DYREKTORA BIBLIOTEKI]

I jeszcze jedna. Trochę niewyraźna ale za to jak błyskotliwa

[Dobre wieści! Biblioteka ma już DVD o które prosiłem… Złe wieści! Zostały już ukradzione]

***

Czasem warto przejść na drugą stronę barykady, żeby spojrzeć innym okiem na Bibliotekę. Kiedy czynię tak i przeobrażam się w czytelnika, kiedy udaję się do czytelni innej biblioteki, zawsze czuję się niczym Bronisław Malinowski. Jestem jak antropolog, który wkracza na teren egzotycznego plemienia. Z drugiej jednak strony, jako członek bibliotekarskiej społeczności znam jej funkcjonowanie w ogólnych, uniwersalnych ramach. Klasyczny przykład, który w antropologi zwykło nazywać się z angielskiego „insider-outsider”. Jak to mówiono w niezastąpionym źródle wszelkiego rodzaju cytatów - filmie „Rejs” - jestem jednocześnie twórcą i tworzywem.

httpv://www.youtube.com/watch?v=2n8nkACTF8Q

W takich jak opisywana poniżej sytuacja, niezmiennie bawi mnie odkrywanie „rytuałów”, „zachowań” oraz próba odcyfrowania ich plemiennego znaczenia w danym kontekście. Cieszy odnajdowanie i odszyfrowywanie małych rzeczy, znajdowanie analogii i prawidłowości do życia mojego własnego plemienia bibliotekarskiego. Jednym słowem, intelektualna zabawa pierwszej jakości. Z radością odkrywam różne odmiany i różnice między zachowaniami mojego stada i stada poddawanego obserwacji. Z drugiej strony prawie całkowicie uniemożliwia mi to w danym momencie skupienie się na pracy nad książką.

Gdybym miął więcej czasu to z pewnością zacząłbym studiować antropologię i na poważnie rozkminił jakieś bibliotekarskie plemię. Obecnie zajmuję się tym jednak wyłącznie w wymiarze amatorskim.

Ad Rem! Czyli przechodzę do tytułowej wielkiej draki w małej czytelni. Kierowany poszukiwaniami bibliograficznymi udałem się na żer do zaprzyjaźnionej biblioteki, gdzie zasiadłem nad trudną książką z równie trudnym zamiarem skupienia się nad jej treścią. Wtem jednak mój zamiar łupnął niczym wazon o podłogę i ciekawość zniweczyła jakiekolwiek możliwości skupienia się nad lekturą. Otóż w małej czytelni wydarzyła się wielka draka! Kryzys!

Przestało grać radyjko.

[Radyjko – magiczny artefakt służący za plemienny totem wokół którego skupia się w odpowiednich momentach całe plemię, a którego strażnikiem zostaje kolejno każdy członek plemienia. W plemionach przedinternetowych stanowi centralny punkt ich kultury. Członkowie plemienia pełniący straż doglądają radyjka by nigdy nie przestało grać. Stanowi ono o ciągłości plemiennej.]

Bibliotekarze zebrali się na naradę. Zapada konsternacja, trzeba było jakoś temu poważnemu kryzysowi [należy pamiętać, że wielkość kryzysu dana społeczność mierzy miarą przeciętnej amplitudy zdarzeń losowych w zakresie ich kontinuum]. Zrobił się charakterystyczny szum i poruszenie. Pomrukiwania, ciche rozmowy przechodzą w głośne acz krótkie, jakby urywane, zdania. Powoli, kierowana jakimś rodzajem instynktu zbiera się cała załoga czytelni. Sześć osób otacza półkolistą ladę i siedzącą za nią bibliotekarkę. Mi tymczasem kolejne zdania, po których tylko już przebiegam wzrokiem, uciekają z głowy. Dyskretnie skupiony jestem już tylko na wielkiej drace w małej czytelni.

Uradzili. Wysyłają najmłodszego pracownika po baterie, jednak safanduła po kilku minutach powraca bowiem jak można było się spodziewać zapomniał pieniędzy. W międzyczasie spośród starszyzny wyłania się Samiec Alfa, jedyny mężczyzna w plemieniu, który ma otworzyć Radyjko i wyjąć baterie. Jednocześnie ma to stanowić rytuał potwierdzający jego męskość i dominację. Ale… groza! Samiec Alfa zawodzi - nie może klapki nijak otworzyć! Na pomoc wyciąga jeszcze w akcie desperacji, niezawodny [jak się okazało niezawodny tylko dotychczas] scyzoryk wielofunkcyjny, w którym znajdują się różne magiczne ostrza, wiertła i śrubokręty. I tym sposobem też nie daje rady. Radyjko, niczym miecz z legendy o królu Arturze, pozostaje niewzruszone. Na dodatek podczas kolejnej próby Samcowi Alfa cudowny scyzoryk obsuwa się z niewzruszonego wieka Radyjka i na zranionej dłoni Samca pojawia się krew! To ostatecznie pieczętuje jego klęskę… Porzuca Radyjko ze stwierdzeniem że to na pewno złóg solny i nic się już pewnie z tym nie da zrobić. Stara się zminimalizować rozmiar klęski swoim nadwątlonym wszak już autorytetem plemiennym.

Dalej historia rozgrywa się niczym z prawdziwego res geste. Kolejne śmiałkinie [w bibliotekach niestety trudniej o śmiałków niż o śmiałkinie z racji braku parytety płciowego w strukturze zatrudnienia] starają się dokonać niedokonywalnego. Zmagania trwają dopóki wszystkie złe siostry nie przymierzą kryształowego pantofelka i wszystkie rycerzyce nie zostaną pożarte przez smoka. Nijak jednak w żaden sposób. W końcu biedny safanduła, a jak okazuje się po bliższych oględzinach, lady safandułka, która zdążyła już wrócić z odległego miasta z dwoma bateriami, jako ostatnia w kolejce bierze w dłonie wymęczone i wyściskane nieskutecznie Radyjko. I nagle zdarza się cud. Klapka w radyjku pod lekkim dotknięciem delikatnych rąk najmłodszej w rodzinie, odskakuje delikatnie i zręcznie. Pstryk i ujawniają się dwie pękate, cylindryczne baterie wyczerpane do cna. Gotowe na zmianę, której dokonuje safandułka, jednocześnie przejmując rolę plemiennego szamana, samicy Alfa i Matki plemienia. Victoria.

Nie dali rady zbrojni rycerze, zręczne damy, potrzebny był archetypiczny szewczyk Dratewka, plemienny kopciuszek. Joanna D’Arc, która wyciągnęła miecz króla Artura ze skały. Brawo! Dobro zwyciężyło. Byt plemienia został zapewniony, przedłużony do czasu kolejnego kryzysu. Tak oto zakończyła się wielka draka w małej czytelni.

Tak też, raz na jakiś czas, zmiana perspektywy pozwala nabrać sporo dystansu do samego siebie i tego co się dzieje u nas w pracy. Dlatego czasem warto zostać antropologiem, kulturoznawcą lub innym obserwatorem naszej społecznej rzeczywistości. Polecam. Na zdrowie.

MR

Jerry Seinfeld - amerykański satyryk i aktor kabaretowy (tzw. stand-up komik). Współtwórca (wraz z Larrym Davidem) sitcomu Kroniki Seinfelda, który był w latach 90. emitowany przez telewizję Canal+. Współproducent i współscenarzysta Filmu o pszczołach (Bee Movie, 2007). Wystąpił wraz z Billem Gatesem w reklamie promującej Windows (2008). Jest wegetarianinem. Posiada, liczącą 46 egzemplarzy, największą prywatną kolekcję samochodów Porsche na świecie. [źródło#]

Niesamowity biogram, którego pozazdrościć może nie jedna sława światowej klasy. No i nie jeden fan motoryzacji. Zwięzły, a jak wymowny. Wracając jednak do kwestii serialu Kroniki Seinfelda, to był taki odcinek w którym komik wraz z kolegami wziął na warsztat nowojorską bibliotekę publiczną. Niestety serial jest w angielskim oryginale, jednak jak to bywa w amerykańskich sitcomach humor jest często sytuacyjny, a salwy śmiechu podpowiadają co lepsze kawały:

[W razie problemów z odtworzeniem serialu na naszej stronie skorzystajcie z linka do tego odcinka Kronik Seinfelda]

Powyższy odcinek przytaczamy trochę w kontekście wizerunku medialnego bibliotekarzy, trochę w związku z windykacją daaawno wypożyczonych książek.

A swoją drogą książka “Zwrotnik Raka” Henry’ego Millera, o którą rozchodzi się w serialu jest bardzo fajna i z pewnością warta polecenia. Ja przeczytałem ją jednym ciągiem w pociągu relacji Olsztyn-Kraków… 10,5 godziny siedzenia ciurkiem, które trzeba było  jakoś zagospodarować.

MR

***

Tararararara! Obwieszczamy wszem i wobec, że Pulowerek pl doczekał się pierwszego papierowego zauważenia w naszych branżowych czasopismach. Ten historyczny moment zawdzięczamy “Bibliotekarzowi” organowi Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Otóż napisali o nas krótką wzmiankę w dziale “W kilku słowach”, gdzie na stronie 33 możecie przeczytać kilka zdań o naszym portalu. Cóż… to może raczej notatka niż pełnowymiarowy artykuł na pierwszej stronie ogólnopolskiego dziennika. No ale od czegoś należy zacząć.

Od dziś nawet ci co nie maja dostępu do sieci mogą (a wręcz MUSZĄ!)  się dowiedzieć o istnieniu Pulowerka!W tym samym dziale znajdziecie także informacje o zaprzyjaźnionym z Pulowerkiem jednoosobowym tabloidzie bibliotekarskim Robaki, z którego doniesień czasami korzystamy i któremu także gratulujemy prasowej wzmianki.

Jesteśmy zaszczyceni i nie ukrywamy radości z posiadania pierwszej papierowej “prasy”. Możemy w takim razie otworzyć dział prasowy, który miejmy nadzieję będzie się rozrastał ku chwale Pulowerka. Pozdrawiamy redaktorów “Bibliotekarza” i nieskromnie zachęcamy do umieszczenia szerszego tekstu. Za informacje dziękujemy czujnej czytelniczce Pulowerka p. Ani.

***

W drugiej części zamieszczamy list od naszej czytelniczki podpisującej się nickiem Gabusia:

“Elektroniczny katalog o zgrozo co to jest.…”

Pracuję w bibliotece naukowej dość spory kawał czasu i obserwuję dosyć interesujący przypadek socjologiczny. Studenci odwiedzający szanowne mury biblioteki na pytanie cytuję “Czy przeglądała Pani/Pan zawartość katalogu OPAC” reagują zdziwieniem oraz pytaniem a co to jest ten katalog. No włos się jeży na głowie choć mam długie włosy [nie nie nie upinam je w biblioteczny koczek:-)] Nie ma problemu z chęcią tłumaczę jak zgłębiać tajemnice poszukiwania w katalogu.
Jak już przebrniemy przez jakże “arcy trudny” proces oswajania studenta z katalogiem, trochę czasu upływa nim student zrozumie co to jest hasło przedmiotowe lub czym różni się sygnatura od numeru inwentarza. Kolejno przechodzimy niestety do kształcenia studenta z zakresu korzystania z aparatu naukowego książki. Wiele razy po podaniu czytelnikowi książki po chwili przekartkowania książki osobnik podchodził żeby było śmieszniej
do koleżanki zwracając publikację stwierdzając że w tej książce nie ma tego co szuka. Więc zmuszone jesteśmy zaznaczać kartką stronę na której znajduje się dana informacja (niestety w warunkach spadku czytelnictwa i powszechnych kserówek każdy czytelnik jest na wagę złota) nie chcę wiedzieć czy student umie korzystać z encyklopedii bo podejrzewam że i takie osoby się znajdą.
Zdarza się że studenci machając nam przed nosem zestawieniem bibliograficznym prosi o tę książkę : przykład z życia bibliotecznego “Cenzura czasopism w Królestwie Polskim na przełomie XIX i XX wieku. / Marek Tobera // Przegląd Historyczny. - 1989, z. 1, s. 41-67″ Sytuacja nr 2: podaję oprawny rocznik Pamiętnik Literacki i słyszę odpowiedź: “ale Ja chciałem gazetę a nie książkę”. Dramat po prostu dramat.
Rozumiem, że tworząc bibliografię do pracy licencjackiej lub magisterskiej obecnie zaczynamy od google.pl ale gdzie jest myślenie tego nie wiem jestem przerażona tym co się dzieje.

Pozdrawiam Gabusia

***

Na zakończenie skecz naszego ulubionego Kabaretu Moralnego Niepokoju, o którym dowiedzieliśmy się od użytkownika o nicku Krzaki. Niebagatelną rolę odgrywa w nim właśnie zacny element stroju jakim jest pulowerek. Obejrzyjcie:

httpv://www.youtube.com/watch?v=RqE7bLFFoIo

Urok z jakim pani Katarzyna Pakosińska wypowiada słowo “pulowerek” powala na kolana i powinniśmy się chyba tutaj, zgodnie ze spiskową teorią dziejów, doszukiwać właśnie aluzji do naszego portalu. Wydaje mi się bowiem, że wypowiedziała słowo pulowerek przez duże P, a to wszystko czyni jasnym. I szczególnie polecamy uwadze cytat: “koszula, pulower to można lata chodzić w tym”.  Dziękujemy za nadesłane linka.

***

Gwoli podsumowania pozwolę sobie podziękować wszystkim czytelnikom, którzy wprowadzają życie do Pulowerka poprzez odwiedzanie naszej strony oraz jej aktywne współtworzenie - czego przykładem jest dzisiejszy Sobotni Dyżur Popołudniowy.

Dalej więc czytajcie, komentujcie, a jak was najdzie jakiś pomysł to kontaktujcie się z nami na adres redakcja@pulowerek.pl i ślijcie swoje materiały!

MR

Moje zastanowienie budzi fakt, że pod obserwacją jesteśmy najczęściej my-brać biblioteczna i czytelnicza. O zgrozo! Na myśl o tym nagle bardziej niż zwykle swędzi nos a przemożna myśl o podrapaniu (w wersji dla hardcorowców: podłubaniu) po nosie nie daje się okiełznać i wkrótce staje się obsesją. Aby nieco rozprężyć skołatane nerwy, trzeba prowokować los. Przykładem posłuży nam film z serii: Ukryta kamera, z bibliotekarką w roli głównej.

[oj niejednemu czytelnikowi by coś takiego się marzyło…]

W duchu bibliotekarskiego równo uprawnienia w pozorowanej sali czytelnianej mogą pojawiać się także nadzy mokrzy mężczyźni. Żeby nie było że tylko kobiece wdzięki są prezentowane na Pulowerku.

[takie żarty są stare jak świat ale niezmiennie i tak śmieszą]

Nie jedna biblioteka pękałaby w szwach w nadziei na takie widoki. Ale porzućmy fantazje…chociaż?…Może przydarzyła się Wam jakaś śmieszna, ocierająca się o absurd, historia w bibliotece? Pulowerek wysłucha i udzieli miejsca do podzielenia się swoją przygodą.

KOT

Nie zastanawiało was nigdy, że tyle książek marnuje się na leżąc na półkach bezczynnie… zapomniane przez użytkowników… nieodwiedzane przez bibliotekarzy. Jeden z użytkowników znalazł na to radę. Bardzo kreatywnie wykorzystał biblioteczne zasoby do… zmontowania bardzo efektownego pokazu domino:

httpv://www.youtube.com/watch?v=cwihz7iZlx0

Jak pisze autor powyższego filmu, było to jedno  jego zaliczeń. Praca nad projektem zajęła 4 godziny, wszystko na piętrze uczelnianej biblioteki, przy całkowitej niewiedzy personelu, który zaniepokojony został dopiero hałasem przewracanego książkowego domino. Chłopak został z biblioteki wyrzucony nim zdołał odłożyć książki na półki, jednak jak sam zapewnia wszystkie znajdowały się w takim samym porządku jak na półkach, więc pracy nie powinno być wiele. Nagroda za kreatywność i za uszanowanie dla pracy bibliotekarza.

Inną bardziej zaawansowaną formą kreatywnej pracy w bibliotece jest  zabawa z suwanymi regałami. Kolejny zaliczeniowy projekt:

httpv://www.youtube.com/watch?v=Ns314ZNaJb4

Film wykonany jest techniką animacji poklatkowej - jednej z najprostszych ale też najciekawszych metod animacji. Bardzo piękne zgranie z muzyką i ogromna ilość czasu jaka musiała zostać na to poświęcona zasługują na duuże brawa.

Użytkownikom oraz bibliotekarzom życzymy jak najwięcej nowych, równie kreatywnych pomysłów.

.…oj dziwny naród, dziwny!

Oglądaliście kiedyś Jackass na MTV? To tutaj macie coś podobnego w wersji bibliotecznej:

httpv://www.youtube.com/watch?v=LdgdBOTUSqg

[pierwsza część jest z lekka zangielszczona]

httpv://www.youtube.com/watch?v=CHWKrk-PJwc

httpv://www.youtube.com/watch?v=HavYyQG4ArY

…W internecie znajdziecie kolejne odcinki teleturnieju.… jeśli będziecie mieli ochotę i odwagę patrzeć dalej na cierpienia biednych małych braci z kraju kwitnącej wiśni.

Gwoli komentarza do materiału filmowego muszę stwierdzić że pomimo że jesteśmy mieszkańcami jednej plany należymy do dwóch całkowicie odmiennych światów. To co robią jest w pewnym sensie śmieszne, w pewnym przerażające. No ale to tak wygląda właśnie szołbiz. Dzięki bogom bibliotekarze daleko leżą od szołbiznesu.

I na koniec najważniejsze…

Nie próbujcie tego robić w swojej bibliotece, może skończyć się źle.